740 (Part 9/10) of Lord Venkateswara, Lord Vishnu, Goddess Lakshmi, Lord Usins and Laime Mate of Latvian Folklore

This is Part 9 of the series of our explorative studies on various probabilities of history and origin of the Lord Venkateswara's (Balaji) shrine at Tirumala-Tirupati. This is in continuation of our blog posts 508, 511, 512, 513, 584, 597, 631, 739. For those who wish to study them (studying them will broaden our frame of thinking-i.e. perspective.), here are the links: To go to 508- Part1/10. To go to 511- Part2/10. To go to 512- Part3/10. To go to 513- Part4/10. To go to 584- Part5/10. To go to 597- Part6/10. To go to 631- Part7/10. . To go to 739- Part8/10. .

SOME QUESTIONS AND ANSWERS EXPLAINING LATVIAN GOD USINS and LATVIAN GODDESS LAIME or LAIME MATE -vis-a-vis THE VEDIC GOD VISHNU and VEDIC GODDESS LAKSHMI, similarities and contrasts.

Question: USINS in Latvin Folklore drives only two horses, whereas the chariot of Sun God in India has seven horses. Explain.

ANSWER:-The most important similarity between Usins and the Indian Sun God is they bestow light, and represent LIGHT, apart from traversing the sky along zodiac. Though scholars compare 'Usins' to Vedic Goddess 'Ushas' (dawn), and attribute to it feminine form, and inasmuch as Ushas, Sandhya (two interregnums dawn and dusk), chAya (shadow or shade) are also regarded as feminine and as wives of Sun God, somehow they do not find much significance.

On the other hand, Vedic Sun is treated on par with Lord VishNu, calling him "SrI sUrya nArAyaNa" (nArAyana = Lord VishNu). Besides sUrya (Sun God) and Lord VishNu both are masculine, uterine brothers to Mother Aditi, Father Sage Kashyap, and are members of the 12 AdityAs. The 5th incarnation of Lord VishNu, called vAmana is also one Aditya. Thus Sun God and VishNu are virtually same in Vedic Literature, though some people seem to differentiate Sauram (Sun-worship) from VaishNavam (VishNu worship).

There is a hymn called "Aditya hridayam" = Heart of the Son of Aditya. Though literally, this hymn is regarded as a prayer to Sun God, it can also be interepreted to mean that VishNu being Aditya, the Sun God and VishNu are same. In Valmiki Ramayana, Sage Agastya taught the ADITYA HRIDAYAM to Shri Rama, before the later started his battle with demon Ravana. In mahAbhArata also, the king yudhishThira worshipped and Aditya and Aditya hridayam to get blessings of Sun God, and VishNu.

Reconstruction of the Latvian-Lithuanian-Ancient-Prussian Gods and Goddesses from Latvian folklore, by the Latvian-Lith-Ancient Prussian Researchers, has a longer way to go. Either they may add another five horses to Usins, or Indians may allow flexibility in the number of horses. My humble view: Aryans, starting from Arctic Circle (pl. see my blog post No. ...in which I have given link to download the book of Lokmanya Bala Gangadhara Tilak, proposing that Aryans started their migration from Arctic.).

According to me, from Arctic, the Aryans proceeded to Latvia-LIthuania (Baltics), then Mesapotaemia (at present Iraq), then Afghanistan, and then India. The second route was through Persia (Iran). Mesopotamian Civilisation seems to have a special love for the numbers 7, 12, 60. The relationship between the Mesopotamian Astronomy-Astrology and the Indian Astronomy-Astrology are to be deeply inquired into. Seven horses may represent seven days in a week. The two horses Usins might have shifted to seven horses in Iran / Iraq.

Question: Latvian Goddess Saule, representing Sun, is feminine. How can you equate masculine Vedic Sun (sUrya) with Saule?

Ans: For this reason only, Indian Sun God is to be compared to Usins, instead of Saule. There is another Sanskrit name for the God of Light in Indian traditions: "savitru or savitur" from which we have got the word 'SAvitri'. This 'savitur' dispels darkness, and ignites the intellects of individuals, as can be seen in gAyatri mantram (Chant of gAyatri) regarded as very sacred and secret by scholars for a long time:

Om bhur bhuvar suvar tat savitur varENyam
bhargO dEvasya dhImahi, dhiyO yO nah prachOdayAt.

English Gist: Let us meditate on that excellent glory of the divine vivifying Sun, May he enlighten our understandings. — Translated by Monier Monier-Williams. BhU, bhuvar, suvar are the three worlds earth, nether world, and heaven.

Additional comment from ybrao-a-donkey: This chant is taught during thread-induction ceremonies (called upa-nayanam ceremony) prevalent in some Aryan Castes. The word Upa-nayananm, means 'sub-eye' "opening or providing an additional third eye". This additional eye, is "Eye of Awareness". Some people may believe that this personified "eye of awareness" opens automatically once the upanayanam ceremony is performed. No, not. After the youth is taught the gayatri chant, he has to worship the Sun God (it is Lord VishNU), three times a day, which is not idol worship (saguNam). It is idol-less meditation on the Supreme Power (nir-guNam).

The Baltic Aryans, the Mesopotamian Aryans, the Iranian Aryans, who migrated to India were not idol worshippers. They were worshippers of VishNu (Usins).

Let us see this verse from Bhagavad Gita: CHAPTER 15, VERSE 14 OF BHAGAVAD GITA. You can also have a look at ybrao-a-donkey's translation of Bhagavadgita at Click if you wish to study bhagavadgitayb.blogspot.com by ybrao-a-donkey. This Bhagavadgita has been revised, after removing some unpleasant comments, in the context of pluralism in India, and the delicate minds of Indians. However, I welcome questions on any particular verse. I shall reply with proof, to the extent possible.

aham vaisvanaro bhUtva
prANinAm deham asritah
prAnApana-samayuktah
pacAmi annam catur-vidham.

English: I am the fire of digestion in every living body. I am the air of life, outgoing and incoming. I digest the four kinds of foodstuff.

ybrao-a-donkey: Light, fire, heat, Air these four atributes, the Aryans have blended into their Supreme God. Though in strict sense "vaiSvAnara" some people may take only as Fire God, light and fire are interdependent. The Star Sun itself is a big burning fire ball, emanating glowing light. Hence, "VaisVanara" can be taken to mean "Usins".

There are many other interpretations and translations. Here is a link which gives word-to-word meaning of the gAyatri chant: Click to go to eaglespace.com. .

When I give links to external websites which report, explain, comment etc., it does not mean that I endorse everything they write/publish. Some of the things they publish have valuable contributions, probably more valuable than things I write here. It is for the Reader to work with his discriminative abilities.

Shall finish shortly.

(To continue. और लिखने का है। ఇంకా వ్రాయాల్సింది ఉంది.

680 Are the four castes created by Supreme God or, Kings and Priests?

My post No. 673 Link: Click to go to 673 dealt with the equanimity required for scholars in treating creatures equally. Context, why Swamijis advocate a taboo on cow-beef? why not they advocate a moral taboo on buffalo-beef, goat-meat (mutton), camel-beef etc. To examine this idea, ybrao-a-donkey took the support of the Bhagavad Gita verse, "vidyA vinaya sampannE" of the Chapter 5/18.

My learned friend sent an email, that I erred in interpreting the meaning of the verse "vidyA vinaya sampannE". For that I have already provided sufficient explanation in my previous post.

Along with the interpretative commentary of Shri Ramanuja, sent by my learned friend, he made an observation about the improper comments which are being passed about the verse "chAtur varNyam mayA (Four castes have been created by me), of Gita 3/18.

I quote below the observation made by my learned friend:

Telugu: నా ఉద్దేశం ప్రకారం రామానుజులవారి గీతాభాష్యమే అతి కచ్చితమైనది. ఒక శ్లోకాన్ని సరిగ్గా ఎలా అర్థం చేసుకోకపోతే ఎలటాంటి కువ్యాఖ్యానాలు వస్తాయో మీకు చెప్పడానికే నా ప్రయత్నం. అలాగే, చాతుర్వర్ణ్యం మయాసృష్టం అనే శ్లోకానికి కూడా అనేక కువ్యాఖ్యానాలు వెలిసేయి. నిజానికి చాతుర్వర్ణ్యం అంటే, బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రులు కారు. ఎందుకంటే, సృష్టిలో మానవులు ఒక్కరే లేరు. చేతనాలు, అచేతనాలు ఎన్నో వున్నాయి. దానికి సరియైన అర్థమేమంటే, దేవ, మానవ, తిర్యక్, స్థావర అని అర్థం. ఈ అసలైన అర్థాన్ని విస్మరించి, చెత్త అర్థాలతో కంపు చేసేరు కొంతమంది భాష్యకారులు. మీరు కూడా అవే భాష్యాలని ఉటంకించడం నాకు నచ్చక మీ అవగాహనను విస్తృతపరచే ఉద్దేశంతోనే నేను ఈమెయిల్ పంపేను.

For the benefit of readers who do not know Telugu, approx. English gist of the above observation, made by friend: According to my view, the interpretative-commentary (Sanskrit: bhAshyam) of Gita by Shri Ramanuja alone is vry accurate.

My attempt is to tell, how if a verse is not properly understood, what type of improper comments (ku-vyAkhyAnAs) may arise.

Similarly, several improper comments arose for the verse "CAtur-varNyam mayA srishTyA" (Engl.: "Four castes have been created by me"). In reality, Four castes do not mean: Brahmins (priests), Kshatriyas (barons, soldiers, warriors), Vysyas (merchants), and SUdrAs (servants). Because, in this creation, there are not only humans. There are Motives and Statics etc., many. (Mobiles, immobiles, which can move, which cannot move). The correct meaning for that is: demy-Gods (dEva), human (mAnava), Motive-mobile-dynamic (which have locomotion i.e. tiryak in Sanskrit), and Static (without locomotion like plants which are embedded to ground. Some interpretative-commentors have ignored this meaning, and messed up (Telugu: kampu cEsEru). As I am unable to appreciate you also quoting those, and with a view to expand your comprehensive understanding, I have sent the email.

ybrao-a-donkey's humble comments. वैबीराव एक गधे के विनम्र राय . వైబీరావ్ గాడిద వినమ్ర వాణి. You have every right to differ with me. I respect your right. आपको मेरे मत से भिन्न राय रखने के संपूर्ण हक है। मै उस अधिकार को परिपूर्ण रूप से गौरव देता हुँ. మీకు, మీ భిన్నమైన అభిప్రాయాన్ని కలిగిఉండే సంపూర్ణ హక్కు ఉంది. దానిని ఎంతో నేను గౌరవిస్తాను. However, pl. examine this donkey's views also. परन्तु एस गधे के दृष्टिकोण को भी अनुशीलन कीजिये. కానీ ఈ గాడిద దృష్టికోణాన్ని కూడ ఓర చూపుతో కంటజూడుమీ, క్రీగంట జూడమీ.

1. There is no definition of what is "cetta=garbage" , at least as far as interpretations are concerned, unless the interpretations are grossly absurd when viewed in consonance with , or in the light of the literal meaning of the thing which is interpreted. In ordinary circumstances, literal meaning and literal interpretation seem to serve the purpose, and functionality. Exceptional interpretations do not become inviolable rules. If Shri Ramanuja made a literal interpretation, as long as it is not totally repugnant to the original literal meaning, or to the context, or to reasonableness of courtesy, politeness, we can welcome with open hands. If he has made indirect, remote interpretations, then also they are welcome, as long as they are reasonable.

2. Back to CAturvarNya mayA srishTyA verse

First, for the benefit of our readers, we shall quote the text in Roman Script, its approx. Engl. gist.

Chapter 4. Verse No. 13. 04/013 or 4/13.

Chapter: GnAna yOga. Path of Knowledge / Awareness.

cAturvarNyam mayA srishTam
guNa karma vibhAgaSa:
tasya kartAram api
mAm viddhi akartAram avyayam

English gist: The four caste system has been created by me. The classification of the four castes is in accordance with the qualities and actions. Though I created the castes, I am not the 'Doer'. I am infinite.

The context and purpose of Gita is to motivate Prince Arjuna to fight the Mahabharata war. If Lord Krishna is referring to the four castes of Shri Ramanuja's definition i.e. Demy Gods, Humans, Motive Creatures, Static Creatures, -- existence of Demy Gods is questionable. Motive Creatures do not fight wars, unless they are horses and elephants used in the Kurukshetra. Static Creatures i.e. Plants and Trees do not fight battles.

Lord Krishna referred to the castes of Priests (Brahmins), Warriors (Kshatriyas), Merchants (Vysyas), and SUdrAs (Servants), i.e. the standard commonly understood Indian Caste System only.

PROOF निरूपण ఋజువు

Go to Bhagavad Gita Chapter 18, verses 42, 43 and 44 which tries to impose duties on the four castes. We shall now quote them in Roman Script and their English Gist:

MSY 42

s`amoo damas tapa: s`aucham kshaamtir aarjavam eeva ca
gnaanam vignaanam aastikyam brahmakarma svabhaavajam

MSY 43
s`auryam teejoo dhrutir daakshyam yuddhee ca api apalaayanam
daanam iis`varabhaavas` ca kshatrakarma svabhaavajam

MSY 44
krushi goorakshya vaan`ijyam vais`yakarma svabhaavajam
qparicaryaatmakam karma s`uudrasyaapi svabhaavajam.

ENGLISH GIST

Control of internal senses, Control of the external senses, penance, internal and external hygiene, endurance, simplicity, knowledge, awareness, faith (in scriptures and God) are the qualities inherent to the Priests. (DELIVERANCE 42).

Valor, vigor, courage, efficiency and effectiveness, not fleeing from the battle field, charity, desire to rule the world are all the inherent duties and Actions of a Warrior. (DELIVERANCE 43).

Agriculture, cow-rearing, trade, are the inherent functions of a Trader-caste-born person. Service is the inherent function of a Fourth-Caste born. (DELIVERANCE 44).

Bhagavad Gita is attributed to Lord Krishna and Sage vyAsa. These three verses in the Path of "Liberation and Deliverance" are also a part of the Concluding chapter of the Bhagavad Gita. What is the ending of this preaching embodied in the 715 verses of Gita? Adhere to your caste duties. If you are a soldier by caste, you fight. If you are a Priest by caste, you worship. If you are a Trader by caste, you do business. If you are a Servant by caste, you serve. Where is the place for devas, tiryaks (Motives i.e. animals), sthAvaras (statics i.e. plants) here? Lord Krishna is very much direct. No hiding.

Question: In 4/13 or in 18/42-43-44, there is no reference to BIRTH. Lord Krishna is attributing castes, to the qualities (guNas) and acts (karmas) persons. How do you link it to castes?

PROOF

Bhagavad Gita, Chapter 13, Path of Field & Field-knower, Verse 21.

KSHEETRA KSHEETRAGNA VibhAga yOga , Verse 021

purusha: prakrutisthoo hi
bhumktee prakrutijaan gun`aan
kAraNam guNasamgO
asya sad asad yOni janmasu

English Gist

Though the Living Soul is coexisting with the Nature, he bears and consumes joys and sorrows which are born from the Nature. The companionship of the Living Soul with the Nature is the cause for the Soul's getting a good or a bad womb. ( good birth: such as human; bad birth: such as insect or worm Good birth: King. Bad birth: Wretched person.). sad yOni =good womb. asad yOni = bad womb.

Thus Lord Krishna is very much concerned with "wombs" (Sanskrit: yOnis), in other words births.

My Readers, who are thorough with my blog posts at this problemsoftelugus.blogspot.com, I have given one solid proof from Vyasa Mahabharata to show that Aryans were concerned about colors of bodies, and colors of castes.

As far as I can recollect, its link is below: Link: Click to go to

I shall quote vyasa mahabharata and Tikkana Bharatam verbatim.

--Santi Parva 181 005 (bhrigu explained to bharadvAja):

brahmaNAnAm sito varNah
kshatriyANAm tu lohitah-
vaiSyAnAm pItako varNah
SUdrANAm asitas tathA

brahmins white color. kshatriyas red color. vaisyas yellow color. sUdras black color.

బ్రాహ్మణానాం సితో వర్ణః
క్షత్రియాణాం లోహితః
వైశ్యానాం పీతకో
శూద్రానాం అసితస్ తథా.

శ్లోకసారం: బ్రాహ్మణులది తెలుపు రంగు. క్షత్రియులది ఎరుపు రంగు. వైశ్యులది పసుపు రంగు. శూద్రులది నలుపు రంగు.

---

---

From Tikkana Telugu Mahabharatam :

శాంతిపర్వం, చతుర్ధాశ్వాసం, 97వ పద్యం. సీసపద్యం.

ఆగమ సత్య ధర్మాచార తపముల
కునికిపట్టుకాగ వనజభవుడు
కలిగించె మును బ్రాహ్మణుల మఱి కల్పించె
నృప వైశ్య శూద్రుల నిర్మలాత్మ
బ్రాహ్మణాదికముగఁ బరగు నన్నాలుగు
జాతుల యుజ్జ్వల ఛాయ లోలి
సొంపారు తెలుపునుఁ గెంపును బసపుచా
యయుఁ గప్పునయ్యు నండ్రార్య వర్యు

ఆటవెలది పద్యం.
లాత్మ కర్మ మెడలి యనులోమ వృత్తి నె
జ్జాతి సొచ్చు నన్యజాతి పనికి
దానికట్టి భంగి దలకొనుఁ బెక్కులు
పనులఁ జేసి జారతనము వచ్చు.

English essence of the tikkana's Telugu verse, as far as colors of castes, and body colors are concerned, is same as Vyasa's original.

This verse is very very important to show that Aryans were migrants into India. They claimed white, red, yellow colors for themselves, alloting Brahmin, Kshatriya, Vysya castes to themselves. Black Color was left to natives.

If Ruling Aryans (Priests + Warriors + Merchants castes) were original Natives of India, they would have been black. Servants would have been white. Allotment of four caste system (chAtur varNyam maya SrishTyA) is the creation of the Ruling Aryan Kings (Kshatriyas), in collaboration with Priests who were respectable, reverable, paid servants of the Kings. After invasions by numerous tribes like Huns, Sakas, KushAnus, Turks, Arabs, Moghuls, the population of White Aryan Warriors, White Aryan Priests, White Aryan Traders went down. At least at some places, Black Natives (hitherto classified as SUdras) have become kings. They started getting help from Black Native Warriors, Black Native Merchants, and of course Black Native Servants. The White Migrant Brahmins, unvanquished Warriors, Vysyas have become assistants to the Black Native Kings, and were forced to revise their scriptures, They have started inducting Black Gods and the Black Kings into mythology. Thus Black Ancestor Native Kings like Rama, Krishna were made into "incarnations" of Gods. A sort of interweaving took place between Black Native Kings and the courtier Black Priests, White Asst. Priests, Black Native Merchants, White Asst. Merchants. We got our Valmiki Ramayan, our VyAs Mahabharata, our Mahabhagavata, with glorification of Black Rama and Black Krishna. Here what is topsy-turvy? Masters have become Assistants. But, they have not lost their superiority complex. But they cannot refuse the orders of the Black Native Kings. We got our mixed culture.

The idea here is not, DEFINITELY NOT, to dig past history for creating dissensions among castes. It is to remind that we have to forget whatever had happened during the last 5000 years, and start a fresh life as an Indian Nation of 1.3 billion, with INDEPENDENT MINDS FREE OF PAST EGOS AND SERVITUDES.

What I want to say through this particular blog post is: "Get rid of the past dirt and dust. Start afresh". For that, Total True Socialism + True Equalism will be a tool.

These are only ideas which occurred to the donkey's mind of ybrao-a-donkey.

Unless priests and Kings say that God created the Castes, it will NOT be easy to enforce caste system on people, even after using brutal force. Creating Superstitious beliefs will be more effective and result-oriented to make people servants, than killing everybody. "God said, we heard, we are telling, you do." -- this is the message of our Priests and Rulers. Now Readers can compare 4th Century A.D. with 21st Century A.D.

ybrao-a-donkey is not going to be rigid. Welcome to corrections to what is written here, as long as they are based on reason.

---

---

For the benefit of those who have no idea about the verse 5/18 of Bhagavad Gita, I quote it below in Roman Script, with its English Gist.

KSY 018

vidyaavinayasampannee braahman`ee gavi hastini
s`uni ca iva s`vapaakee ca pamd`itaa: samadars`ina:

English gist as per ybrao-a-donkey:
Such scholars will be equanimous to a well educated and modest Brahmin, cow, elephant, dog, outcaste.

For the benefit of our readers, who wish to study Bhagavad Gita in Roman Script, with English Gist, here is a link, to the original verses and the interpretative-commentary done by ybrao-a-donkey.

Link to full text of Bhagavadgita: Link: Click to go to FULL TEXT of Bhagavad Gita

Link to full text of Bhagavadgita: Link: Click to go to only Chapter 5 "The path of Renunciation of Action 'Karma sanyAsa yOga' ".

The first edition of the Bhagavad Gita translation by ybrao-a-donkey in 2007c was somewhat pungent, as importance was given to socio-economic context, and the need to write frankly and truthfully. Many sentences have been removed by yb, with a view not to hurt the religious sentiments of Readers.

Subject to substantial Revision, additions and deletions. To continue and revise this, with more proof.. सशेष. సశేషం.

673 Replies to comments of my friend about EQUANIMITY (sama drishTi) वर्गों के मध्य सम दर्शन पर, कुछ व्याख्याओं के जवाब. సమదర్శనత్వం విషయంలో మిత్రుడు లేవనెత్తిన అంశాలకు జవాబులు

Herein pasted is the text of an email message received from my friend, who has provided us a different interpretation for the verse of "vidya vinaya sampannE" and the Equanimity (sama drishTi) discussed by us in post Nos. 670 and 671. Post 670 by ybrao-a-donkey, raised a question why our Swamijis are not treating buffalos-goats-camels on par with cows. Why do they treat cows alone as sacred. 671 contains an email message from my friend about my erroneous interpretation of verse "vidya vinaya sampanne". Now, we have received another email message from our friend which contains a more detailed explanation. I am reproducing it for public benefit. My reply is also given, for Reader's benefit.

ఆర్యా,

భగవద్గీతకు భాష్యాలు చాలామంది వ్రాసేరు. అయితే, సరియైన వ్యాఖ్యానాలు అతి తక్కువ. ఎందుకంటే సంస్కృత భాష స్వరూపమే అది. ఒక్కొక్క పదానికీ బహుళ అర్థాలతో విలసిల్లుతూవుంటుంది. ఒక పదానికి నిర్దుష్టంగా అర్థాన్ని సంస్కృత భాషలో నిర్దేశించిన వైయాకరణులు, భాషా పండితులు లేరు. అందుకే కొన్ని వేల వ్యాఖ్యానాలు వెల్లివిరిసేయి. మీరు ఆ శ్లోకాన్ని ఉటంకించారు కాబట్టి, నాకు తెలిసిన భాష్యం వేరు కాబట్టి, ఆ విషయాన్నే మీకు చెప్పాలనే ఉద్దేశంతో నాకు తెలిసిన విషయాలను మీతో పంచుకోవాలని, ఒక వైష్ణవ సంప్రదాయ భగవద్గీతా భాష్యంలోని విద్యావినయసంపన్నే అనే శ్లోక తాత్పర్యాన్ని మీకు పంపేను. అయితే అది అసంపూర్ణం. ఈ వేళ మళ్ళీ పూర్తి తాత్పర్యాన్ని పంపిస్తున్నాను. ఆ భాష్యంతో నాకెట్టి సంబంధమూ లేదు. అలాగే, ఆత్మ గురించి, రాముడి గురించి మీ భావనలతోనూ నాకు పేచీ లేదు.

నా ఉద్దేశం ప్రకారం రామానుజులవారి గీతాభాష్యమే అతి కచ్చితమైనది. ఒక శ్లోకాన్ని సరిగ్గా ఎలా అర్థం చేసుకోకపోతే ఎలటాంటి కువ్యాఖ్యానాలు వస్తాయో మీకు చెప్పడానికే నా ప్రయత్నం. అలాగే, చాతుర్వర్ణ్యం మయాసృష్టం అనే శ్లోకానికి కూడా అనేక కువ్యాఖ్యానాలు వెలిసేయి. నిజానికి చాతుర్వర్ణ్యం అంటే, బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రులు కారు. ఎందుకంటే, సృష్టిలో మానవులు ఒక్కరే లేరు. చేతనాలు, అచేతనాలు ఎన్నో వున్నాయి. దానికి సరియైన అర్థమేమంటే, దేవ, మానవ, తిర్యక్, స్థావర అని అర్థం. ఈ అసలైన అర్థాన్ని విస్మరించి, చెత్త అర్థాలతో కంపు చేసేరు కొంతమంది భాష్యకారులు. మీరు కూడా అవే భాష్యాలని ఉటంకించడం నాకు నచ్చక మీ అవగాహనను విస్తృతపరచే ఉద్దేశంతోనే నేను ఈమెయిల్ పంపేను.

భగవద్గీత గురించిన భాష్యకారులందరి వ్యాఖ్యానాలనూ సమగ్రంగా ఈ వెబ్సైట్ లో మీరు వీక్షించగలరు. Link: Click to go to http://www.bhagavad-gita.org/Gita/chapter-01.html

నేను రామానుజ గీతాభాష్యాన్ని పంపుతున్నాను. వీలుంటే చదవండి.

ఇది కేవలం మీ భగవద్గీతా తాత్పర్య అవగాహనను పరిపుష్టం చేసేందుకేనని మరొక్కసారి నొక్కి వక్కాణిస్తున్నాను.

విద్యావినయసంపన్నే శ్లోకం యొక్క పూర్తి తాత్పర్యం
విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే గవి హస్తిని | శుని చైవ శ్వపాకే చ పణ్డితాః సమదర్శినః || 18 ||

చాలా అందంగా ఒక్కొక్క పాదంలోను రెండేసి, రెండేసి జంటలని తను చూపిస్తున్నాడు. అంటే, సాధారణంగా తనను తాను చూసుకోవడం అనేది ఎవరైనా ఒక వ్యక్తికి కొంతకాలం సాధన చేస్తే అలవడుతుంది.

'తానెవడు అనేదాన్ని, 'దేహంకంటే తాను వేరట, తాను ఇలటాంటివాడట, తాను ఇలా ప్రవర్తించాలట. కర్మానుష్ఠానం చేయాలట. తాను శరీరంకంటే విలక్షణుడట' - ఇది యోగంలో కూర్చుంటున్నంతవరకో, జపంచేసుకుంటున్నంతవరకో, సాధన అనుష్ఠానం సాగుతున్నంతవరకో చూసుకోవడం కొంతవరకూ జరగవచ్చు.

కానీ, అదిమాత్రమే చాలదు. 'ఈ శరీరంలోనే కాకుండా చుట్టూవుండే ప్రపంచంలో, మనకి కనిపించే ప్రతివ్యక్తిలో వుండే ఆత్మకూడా యిట్లటాంటిదే' అనే జ్ఞానంకూడా తనకి కలగాలి. అంటే, ఇక్కడ మనకి చేసే ఉపదేశం ఏమంటే, 'ఆత్మల యొక్క సమదర్శిత్వాన్ని అలవాటు చేసుకోవాలి', అని చెబుతున్నాడు. అది కలిగితేనే నిజమైన సమగ్రజ్ఞానం కలిగినట్లు లెక్క. అంటే, ఇందులో మనకి రెండు థలు ఉపదేశం చేస్తున్నాడు స్వామి.

జ్ఞానంయొక్క వికాసదశలు రెండు. అందులో మొదటి దశ - 'దేహంకంటే తాను విలక్షణుడు. ఆ దేహంలో తాను ఏ రకమైన కర్తృత్వాదులు లేనివాడు'. దీనికంటే పై దశ ఏమిటీఅంటే, 'తాను ఏ విధమైన స్వరూపస్వభావాలు కలవాడో, ఈ కనిపించే ఇన్ని శరీరాలలో వుండే జీవవిశేషాలలో కూడా ఆ రకమైన స్వరూపస్వభావాలు మాత్రమే కలిగినవితప్ప మరొకరకంగా కాదు', అనే విషయాన్ని, 'తాను శరీరాలయొక్క మార్పు వున్నప్పటికిన్నీ కూడా లోపల ఆత్మల్లో మార్పువుండదు', అనే విషయం తాను స్పష్టంగా తెలుసుకోవాలి.

విద్యుత్‌ ప్రవహించేటప్పుడు రకరకాల వాహకాల్లోంచి విద్యుత్‌ ప్రవహిస్తుంది. 'అది లైట్ ద్వారా, ఫ్యాన్‌ ద్వారా, వీడియో ద్వారా టి.వి. ద్వారా, ఎలక్ట్రిక్‌ హీటర్‌ ద్వారా, లేక మరొకదాని ద్వారా, ఎన్నింటిద్వారా ప్రసరించినప్పికిన్నీ కూడా విద్యుత్‌ ఒకటే, ఒకే విధంగా వుంటుంది అన్నింలోంచి', అనే విషయం తెలియడం చాలా అవసరంకదా. అది తెలిస్తే నిజంగా విద్యుత్‌ గురించి తెలిసినట్లే లెక్క.

లేకపోతే, లైటులోంచి వచ్చే విద్యుత్‌ వేరు, బల్బులోంచి వచ్చే విద్యుత్‌ వేరు, వీడియోలోంచిలోంచివచ్చే విద్యుత్‌ వేరు, ఫ్యాన్లోంచి వచ్చే విద్యుత్‌ వేరు, హీటర్లోంచి వచ్చే విద్యుత్‌ వేరు - ఇలా ఉండదు కదా? కనక, మొదట మనం ఉపయోగించే విద్యుత్‌ కంటే ఇందులో వుండే విద్యుత్‌ వేరు కాదని తెలియాలి. 'ఇలాటి పరికరాలన్నింటిలో వుండే విద్యుత్‌ కూడా ఒకటే' అనే విషయం తెలిస్తే విద్యుత్‌ గురించిన సమగ్ర విజ్ఞానం కలిగినట్లు. అలాగే, 'ఆత్మల గురించిన విజ్ఞానం కూడా అదిగో అట్లటాంటి, అన్నింటిలోను సమదర్శిత్వ విజ్ఞానం కలిగినప్పుడే, నిజమైన జ్ఞానం పక్వత చెందినట్లు లెక్క, అది ఇలా వుండాలి', అని స్వామి, అందమైన ఆరువస్తువులని చూపించాడు .

విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే గవి హస్తిని అనే శ్లోకంద్వారా, తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేద్దటాం. లోకంలో ఒక వ్యక్తిని మనం పైన కనిపించే ఆకారాన్నిబట్టి గుర్తిస్తటాం. ఆ ఆకారంలోకూడా పైన కనిపించేది వేసుకున్న వేషం. వేషం ఎంత బాగుంటే, 'ఓహ్, ఆ వ్యక్తి అంత ఉత్తముడో, ఉన్నతుడో' అని మనం అంటటాం. పైవేషం అంత బాగాలేకపోతే, ఆ వ్యక్తిలో పెద్ద ఏం విశేషం లేదని అనుకుంటటాం. అది, పైన వాడు వేసుకున్న వస్త్రాన్ని బట్టి గౌరవించడం.

'కానీ, దాన్నిబట్టి వ్యక్తిని గుర్తిస్తారా?' - 'కాదూ', అని అంటారు జ్ఞానులు. కానీ, లోకంలో గుర్తింపు బాహ్యంగా కనిపించేవాటినిబట్టే సామాన్యంగా సాగుతూవుంటుంది.

వస్త్రేణ వపు షా వాచా విద్యయా వినయేన చ వకారైః పఞ్చభిర్యుక్తః నరో భవతి పూజితః అంటుంది నీతిశాస్త్రం. వస్త్రేణ మొదట వస్త్రాన్నిబట్టి చూస్తాడు మనిషి, 'ఆహాహా, ఎంత బ్రహ్మటాండమైన టిప్ టాప్గా, నీటుగా డ్రస్‌ వేసుకొచ్చేడు, రండి రండి వేంచేయండి', అంటటాం మనం. వాడు లోపల ఎలటాంటివాడో మనకి తెలియదు. కానీ, పైన వేసుకున్న వస్త్రం ఎప్పుడు శోభిస్తుందీ అంటే, వపు షా ఆ వస్త్రానికి తగినట్టుగా, లోపల దేహంకూడా పుష్టిగా వుండాలి కదా. అయితే, దేహం పుష్టిగా వున్నంతమాత్రంచేత చాలదు.

వాచా వీడు మనిషికదా? పుష్టిగా వుండడం జంతువు కూడా వుంటుంది. 'మటాంచి బ్రహ్మటాండంగా బలిసిన ఒక 'పంది', ఫస్ట్‌క్లాస్‌గా వుండేది, బ్రహ్మండమైన డ్రస్‌ వేసుకొచ్చింది, దానికీ మంచి దేహాకారం వుంది కదా అని, 'రండి, రండి కూర్చోండి' అని ఆ 'పంది'ని ఆహ్వానిస్తామా? అంటే, కేవలం వస్త్రం, వస్త్రానికి తగిన శరీరంవుండడం మాత్రమే చాలదు. మానవుడికి వుండాల్సినది ఒక వైలక్షణ్యం వాడిలోని వాక్కు. కనక, వాక్కు మంచిదైందా, ఆదరించవచ్చు వాడిని.

వాఙ్మధుర్యే సర్వలోకప్రియత్వం అనికదా అంటూంటారు. 'వాక్కు మంచిదైతే లోకమంతా ప్రేమిస్తుంది. వాక్కు చెడ్డదయితే, పరుషమైతే, కఠినమైతే లోకమంతా వాడిని ద్వేషిస్తుంది', అంటూ మనవాళ్ళు చెప్పుకుంటూవుంటారు. కనక, మనిషికి కావలసింది పైనుండే కేవలం వేషం కాదు. కేవల ఆకారపుష్టి మాత్రం చాలదు, దానికి తగిన మంచి వాక్కు కూడా కావాలి.

వాక్కుంది కదా అని, ఆ వాక్కు అసంస్కృతమైన వాక్కు గనక అయినట్లయితే, మళ్ళీ అది ఎందుకూ పనికిరాదు, లోకానికి హానికరం. వాడికీ అవమానకరం. కనక, ఆ వాక్కు కూడా తగిన మంచివిద్యచేత సంస్కరించబడినది కావాలి. అంటే, తెలిసి క్రమంప్రకారం మాటలాడగలిగే వాక్కు వుండాలి. అలటాంటి వాక్కు వున్నప్పుడు ఆ విద్యని మనం గౌరవిస్తటాం. వాక్కున్నప్పటికిన్నీ కూడా తను సమాజంలో వెళ్ళినప్పుడు, వ్యక్తులతో వినయం కలిగి, పెద్దల దగ్గరకి వెళ్ళినప్పుడు ప్రవర్తించడంచేతకాని విద్య పెద్దగా శోభించదు. అసలు 'విద్యకి లక్ష్యమే వినయం' అనికదా అంటారు.

విద్యా దదాతి వినయం విద్యవల్ల వ్యక్తిలో వినయం రావాలి. వినయంవల్ల వాడు 'యోగ్యుడు' అని లోకం అని లోకం అంటుంది. 'యోగ్యుడు' అని లోకం గుర్తించగానే, వానికి కావలసిన వసతులేవో సమకూరుస్తుంది. వాడికి కావలసిన సంపదలు వాడికి చేకూరుస్తుంది. ఆ సంపదలవలన వాడు మంచిపనులు చేయగలుగుతాడు. వాడూ సుఖపడతాడు, తోటివాడినీ సుఖపెడతాడు. కనక, విద్యకి ప్రధానమైన లక్ష్యం వినయాన్ని సంతరింపచేసిపెట్టడం. ఇలటాంటి వినయాన్నిబట్టి విద్యని గుర్తిస్తటాం. విద్యనిబట్టి ఆ విద్యయొక్క వాక్కుని మనం గౌరవిస్తటాం. వాక్కునిబట్టి ఆ వ్యక్తి యొక్క ఆకారాన్ని మనం గౌరవిస్తటాం. ఆకారానికి గౌరవం దానికుండే పైన వస్త్రం. గౌరవించడానికి సాధనం కేవలం ఆకారమూ కాదు, కేవలం వాక్కూ కాదు, కేవలం విద్యాకాదు. ఇవన్నీ కూడా 'వినయం' మీద ఆధారపడివున్నాయని అంటూవుంటారు. దీన్నిబట్టి లోకంలో వ్యక్తుల యొక్క గుర్తింపు ఆధారపడివుటుంది. ఇది సామాన్యుల విషయంలో మన నీతిశాస్త్రకారులు చెప్పిన మాట. కానీ, 'లోకంలో వుండే వ్యక్తులలో జ్ఞానులని దేన్నిబట్టి గుర్తించాలి?', అని మనం ప్రశ్నవేసుకుంటే, శ్రీకృష్ణపరమాత్మ చెబుతాడూ,

'కేవలం పైనుండే ఆకారాలనిబట్టి కాదయ్యా గుర్తించడం'.

'మరి దేన్నిబట్టి?' - 'ఆ లోపలవుండే ఆత్మలయొక్క సమదర్శిత్వాన్ని మనం సాధించాలి' అని చెప్పేడు. పైన ఆకారం ఏది వచ్చినప్పటికిన్నీకూడా అది కర్మవల్ల ఏర్పడ్డ ఆకారం. ఆ కర్మ తొలగ్గానే, ఆకారం పోతుంది. ఆ శరీరం వాడికి వదలిపెట్టక తప్పదు. అందులోంచి వాడు వెళ్ళిపోతాడు. ఇది 'ముముక్షువు' గురించి చెప్పేది. బాగుపడగోరే, జీవించగోరే వ్యక్తి గురించి చేసే ఉపదేశం. ఊరికే జీవించగోరేవాడికోసం శ్రీకృష్ణుడి ఉపదేశం ఎందుకు గనక? కేవలం జీవించడంకోసం వాడికి లౌకిక కార్యాలు చాలు, ఆమాత్రం ఉపదేశం చాలు.

కానీ, ఇప్పుడు కృష్ణుడి యొక్క లక్ష్యం, ఊరికే జీవించడంగాక, 'ఒక్కమెట్టు పైకెక్కి తాను కూడా బాగుపడాలి' అని ఎవడైతే దేహంకంటే విలక్షణమైన, లోపల జ్ఞానానికి ఆధారమైన ఆత్మవస్తువుదాకా తన దృష్టిని ప్రసరింపజేస్తాడో, అలటాంటివాడికి, 'తాను ఏం చేయాలి' అనేది ఉపదేశం చేయడంకోసం ప్రారంభిచాడు. అది తెలుసుకోవాలనే కదా, అర్జునుడు కూడా శ్రీకృష్ణుడిని ప్రశ్నించాడు?

కనక, అలటాంటివాడి బ్రతుకుని 'ఉజ్జీవనం' అంటటాం. ఈ ఉజ్జీవించగోరే వ్యక్తి గుర్తించాల్సింది కేవల శరీరాన్ని కాదు. లోపలుండే ఆత్మని. ఈ ఆత్మలు అన్ని శరీరాలలో, పైనుండే చతుర్ముఖబ్రహ్మాగారి దగ్గరనుంచి ప్రారంభిస్తే, మనం చూసే గాలిలో ఎగిరే అతిసూక్ష్మక్రిమికీదుల లోపలవుండే జీవులదాకా అంతా సమానమైన ఆకృతి కలిగివుంటారు. ప్రతివాడూకూడా అణుస్వరూపులే. వాళ్ళందరికీ వుండే జ్ఞానంమాత్రం విభుస్వరూపం. కానీ ఆ జ్ఞానం కప్పబడివుంది, వారు చేసుకున్న కర్మవిశేషంచేత.

'ఇదిగో నేనుకూడా అలటాంటి ఒక కర్మవిశేషంచేత ఈ శరీరం పొందేను. వేరొక కర్మవిశేషంచేత, ఇలటాంటి జీవుడే అదిగో ఆ శరీరం పొందేడు. జీవుళ్ళలో తారతమ్యాలు లేవు, కానీ వాళ్ళు చేసుకున్న కర్మలలో వుండే తారతమ్య ప్రభావంచేత, దేహాల్లో కూడా తారతమ్యాలొస్తాయి' అని గుర్తిస్తాడు జ్ఞానం కలిగిన బుద్ధిమంతుడు, ఇది ప్రధానం', అని స్వామి చెప్పేడు.

అయితే, ఈ శరీరాలు ఏర్పడటంలో మూడు గుణాలుంటాయి. మనం ధరించే, ఈ ప్రకృతి, ఈ ప్రకృతి పరిణామమైన ఈ శరీరం వున్నదే, ఇది ప్రకృతివల్ల తయారైంది, ప్రకృతిలో మూడు గుణాలుంటాయి. అవి, సత్త్వమని, రజస్సని, తమస్సని మూడు.

అందులో ఈ మానవశరీరం తయారుకావడానికి ప్రధానమైన గుణం, ఆధిపత్యం వహించే గుణం 'సత్త్వం' అని అంటటాం. జంతువులు శరీరాలు ధరించడానికి ప్రధానమైన గుణం, ఆధిపత్యం వహించే గుణం 'రజస్సు' అంటటాం. ఆ జంతువులలోకూడా కొన్ని జంతువులు, ఆ మనుష్యులలోకూడా కొందరు మనుష్యులు ఆ శరీరాలు ధరించడానికి ప్రధానమైన కారణం, వారిలో తమస్సు ఆధిపత్యం వహించడం.

అందులోకూడా, ఒక్కోసారి సత్త్వం ధరించిన శరీరాల్లోవుండే వ్యక్తులలో కూడా సత్త్వం అధికమైన శాతంలో వుండేవారు, సత్త్వం తక్కువ శాతంలో వుండేవారు. అట్లాగే, రజస్సు ప్రభావంచేత, శరీరాలు ధరించినవాళ్ళలో కూడా రజస్సు అధికంగా వుండేవాళ్ళు, రజస్సు తక్కువగా వుండేవాళ్ళు వుంటారు. అంటే, ఏ గుణం ప్రధానంగా ఆధిపత్యం వహిస్తున్నా మిగతాగుణాలు కూడా వెనకాతల వుంటాయి.

గుణములు మూడూకూడా ఎప్పుడూ కలిసేవుంటాయి, ఈ ప్రకృతిలో వుండే శరీరాలు అన్నింలోకూడా. కేవల సత్త్వంగానీ, కేవల రజస్సుగానీ, కేవల తమస్సుగానీ, ఎక్కడా వుండనేవుండదు. ఇదంతాకూడా 'మిశ్రసత్త్వం' అని అంటారు. విరజానదికి ఈవల వుండే అపారమైన ఈ లీలావిభూతి ప్రకృతి అంటారే, 'ఇదంతా మిశ్రతత్త్వ మయము' అని మన శాస్త్రం నిర్ణయం చేసింది.

ఈ విరజానదికి ఆవల వుండేది మాత్రం, 'శుద్ధసత్త్వమైన ప్రకృతి' అని, దాన్ని 'పరమపదం' అనే పేరుతోటి వ్యవహరిస్తూవుంటారు. 'శుద్ధసత్త్వం' ఒక్కటే మనకి అక్కడ దొరకుతుంది తప్ప, ఈ ప్రకృతిలో చేరిన ప్రతివ్యక్తీ, ప్రతి శరీరమూకూడా 'సత్త్వ రజస్సు తమస్సు' గుణాలని మూడింనీ కలిగివుటాడు. ఒక్కొక్కసారి ఒక్కొక్కి ఆధిపత్యం వహించేటప్పుడు మిగతా రెండూ వెనకాతల అణగివుంటాయన్న మాట.

అణగివున్నంతమాత్రంచేత, 'అవి లేవు' అని అనుకోడానికి వీల్లేదు. పైకొచ్చినప్పుడు మాత్రం, 'ఓహో, ఇప్పుడు ఈ గుణం పనిచేస్తున్నట్లుందే', అంటూ ఆ బయటవాళ్ళు చూసే ప్రవృత్తినిబట్టి వెనకాతల ప్రభావం చూపే గుణాన్ని ఊహిస్తూవుంటాము. గుణాలు మన కింకి కనిపించేవి కావుగదా?

సత్త్వం అధికంగా వుండడంవల్ల ఇచ్చే శరీరం 'బ్రాహ్మణశరీరం' అంటాము. అందులో సత్త్వం మరీ అధికంగా వుంటే వాడు చక్కని విద్యని నేర్చుకుంటాడు. దానికి తగినట్లుగా ప్రవర్తిస్తాడు. అది లేదా? 'నేను కూడా బ్రాహ్మణుడనే' అని చెప్పుకోవడానికి పనికొస్తుంది తప్ప, బ్రాహ్మణుడిగా వుండాల్సిన లక్షణాలు వాడిలో ఒక్కికూడా వుండనేవుండవు. పేరుకు మాత్రం అదే. అదిగో అలా చూపిస్తున్నాడు స్వామి.

విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే అంటే బ్రాహ్మణుడిగా వాడు పుట్టి వుండవచ్చు, కానీ వాడికి విద్యగానీ, ఒకవేళ విద్యావంతు డైనప్పికీ దాని పరిణామంగా రావలసిన వినయంగానీ సుతరామూ వాడిలో లేకపోతే, వాడు చదువుకున్నవాడే గానీ 'చదువుకున్న మూర్ఖాగ్రేసరుడు' అంటటాం.

ఒక్కొక్కడు బ్రాహ్మణశరీరాన్ని ధరించకపోయివుండవచ్చు. కానీ, చక్కి విద్య విద్యకి తగిన వినయాన్ని వాడు కలిగివుండవచ్చు. వాడిలో సత్త్వం ప్రధానంగా ప్రభావం చూపిస్తున్నదన్నమాట. కనక, విడదీస్తున్నాడు స్వామి, విద్యావినయసమ్పన్నే పైన శరీరంతోి వాడు, చక్కి విద్యని నేర్చి, వినయం కలిగి, ఒకడుంటాడు. వీడు సత్త్వం అధికంగావున్న మనిషి. బ్రాహ్మణే రెండవది, వాడు 'నేను కూడా బ్రాహ్మణుడనే', అని చెప్పుకుంటూవుంటాడు, కానీ వాడిలో ఆ లక్షణాలు వుండవు. సత్త్వయోగ్యతైదేవుంది వాడికి, ఏదో ఒకనాటికి మళ్ళీ బాగుపడానికి. అంతవరకూ మాత్రమే.

కనక, సత్త్వంకలిగిన వాళ్ళలో ఇద్దరిని చూపించేడు. రజోగుణం కలిగినవాటిలో, జంతువులు కదా ప్రధానంగా రజోగుణం కలిగివుండేవి, వాటిని తీసుకుని దృష్టటాంతంగా చూపిస్తున్నాడు.

అందులోకూడా సత్త్వం వుంటూ, రజస్సు కూడా కొంచెం వుండేది ఒక జంతువు. అది గోవు. రజస్సు అధికంగావుండి, సత్త్వం దానిక్రింద అణగివుండేది ఏనుగు. గవి హస్తిని అవి ఒక రెండింటిని చెప్పేడాయన.

తమోగుణం చాలా అధికంగా వుండే జంతువులలో చెందినటువింది శునకము, అంటే కుక్క. మరి, దాన్ని మటాంసాన్ని తినే వ్యక్తివుంటుండే, వాడు అంతకంటే కూడా అల్పస్థాయిలో వుండేవాడు అంటారు. అంటే, తమోగుణమే వాడిమీద తన ప్రభావాన్ని అత్యధికంగా చూపిస్తూవుంటుంది. మిగతా రజస్సు, తమస్సులు చాలా క్రొద్దిగా అణగిపోయి వాడిలోవుంటాయి గనక, అదిగో ఆ గుణం ఆధిపత్యం వహించేవి అని రెండు చెప్పేడు.

శుని చైవ శ్వపాకే చ - శుని- శునకమునందు, శ్వపాకే చ- శునకమటాంసమును తినువానియందు అని. అర్థాత్‌, ఒక ఆరువర్గాలుగా చేసి మనకి చూపించాడు. అంటే, ఇక లోకంలో వుండే మిగతా అన్నింనీ కూడా ఒక్కొక్కదాన్ని ఒక్కొక్క వర్గంలో చేర్చుకోవచ్చు. ఎవరైనా విద్య, చక్కటి వినయం కలిగిన వ్యక్తులె వరైనా కనిపించారంటే సత్త్వగుణంలో చేర్చండి.

మనుష్యుల్లో ఎవడైనప్పికిన్నీ కూడా కేవలం వాడి శారీరకమైన యోగ్యతచేతనే, 'నేను గొప్పవాడిని' అని తాను చెప్పుకుంటూ, ప్రదర్శన చేసుకుంటూ తిరిగేడా, వాడిని బ్రాహ్మణతరగతిలో చేర్చండి.

అలాగే, కేవలం కాస్త జంతువుల్లా వుంటూ, అందులో కాస్త మంచి సాత్త్వికంగా ఒక జంతువువుంటే, దాన్ని గోవుల్లో చేర్చండి. రాజసంగా ప్రవర్తించే జంతువు వుంటే, దాన్ని ఏనుగుల్లో చేర్చండి.

తమస్సు అధికంగా కనిపించే మనుష్యులుగానీ, జంతువులుగానీ వుంటే దాన్ని శునకముల్లో చేర్చండి. అందులో అత్యంత నీచముగా, హీనముగా ప్రవర్తించేవాళ్ళున్నారా, శునకమటాంసమును తినేవాళ్ళ తరగతిలో చేర్చండి. అంటే, 'ఇది చాలా తక్కువది' అని శ్రీకృష్ణుడి ఉద్దేశం.

అయితే, ఈ రోజుల్లో కాలం మారడంచేతనో ఏమిటో మనకి తెలియదుగానీ, అసలు శునకమటాంసం తినడమే అదో పెద్ద గొప్ప అనుకుంటున్నారు. అంటే, మనిషి ఏస్థాయికి దిగజారుతున్నాడో దాన్నిబట్టి మనం తెలుసుకోవచ్చు.

మొత్తానికి ఆరువస్తువులని దృష్టటాంతంగా చూపించాడు. ఇవన్నీ పైన కనిపించే ఆకారములలో వివిధ మార్పులు. మనకి తెలియవలసింది ఏమి?

'మార్పులు శరీరాలలో ఎన్నున్నా, లోపలుండే ఆత్మల్లో మాత్రం మార్పులు లేవయ్యా, అన్నింలో సాగే ఆత్మలుకూడా సమాన ఆకారము, జ్ఞానము కలిగినవే. కానీ, ఆ జ్ఞానం ప్రకాశించే శరీరాలుమాత్రం మారుతున్నాయి. ఆ లోపలుండే ఆత్మని సమానంగా ఎవరు చూస్తాడో వాడే యోగ్యుడు', అని దాన్ని వివరిస్తాడు.

ఆత్మసాక్షాత్కారం పొందినవాడు అందరినీ సమదృష్టితోటి ఎట్లాచూడగలుగుతాడో, అలాటివాడు మంచివాళ్ళని ఎలా ప్రోత్సహిస్తాడో, చెడుప్రవృత్తులు కలిగినవాళ్ళని ఏ విధంగా జాలితో మార్పు చేస్తాడో, స్వామి మనకి వివరించడం కోసమని, మొదట ఆత్మసాక్షాత్కారం కలిగిన వ్యక్తికుండే యోగ్యతని వివరిస్తాడు.

పణ్డితాః సమదర్శినః- పణ్డితాః- 'పండితులు' అంటే, 'చెవులకు ఇంతింత కుండలాలు, మెడలో ఇంతింత మాలలు, నుదుట ఊర్ధ్వపుండ్రాలు పెట్టకుని, బ్రహ్మటాండమైన అంచులు కలిగిన పంచెలు వేసుకున్నవాళ్ళు' అని కాదు అర్థం. ఎవడికైతే చక్కి జ్ఞానము కలిగెనో వాడిని 'పండితుడు' అనటాంరు.

కలగవలసిన జ్ఞానం ఎవడికి కలిగిందో, వాడిని 'పండితుడు' అని అంటటాం. కలగాల్సిన జ్ఞానం ఏదీ అంటే, పైన ఆకారాలు, కొన్ని ఉత్కర్ష కలిగినవి, కొన్ని అపకర్ష కలిగినవి. కొన్ని మంచి శరీరాల్లా కనిపిస్తున్నాయి. కొన్ని అలా కనిపించడంలేదు.

ఇలాటి శరీరగతమైన ఉత్కర్ష, అపకర్షలు వున్నప్పటికిన్నీకూడా, 'ఆ శరీరాలన్నింటిలోవుండే జీవులంతాకూడా సమానమైన ఆకారం కలిగినవాళ్ళు, వీళ్ళంతా కర్మప్రభావంచేత వివిధములైన శరీరాలు ధరించినవారు' అనే జ్ఞానం ఎవరిలోనైతే కలుగుతుందో - అది కలిగించుకుంటే గానీ కలగనిది - అలా ఎవడిలో కలుగుతుందో, వాడినే 'పండితుడు' అని అంటటాం. సమదర్శినః పణ్డితాః 'ఆత్మల విషయంలో సమదృష్టి కలిగినవాడిని 'పండితుడు' అని మనం అంటటాం', అని స్వామి చెబుతున్నాడు.

అంటే, మనం ఆత్మలన్నింనీకూడా సమానంగానే గౌరవిస్తటాం. శరీరాల్లో రకరకాల తేడాలు ఏర్పడివుండవచ్చు. కొన్నికొన్ని ఉత్తమమైన కార్యాలని లోకహితకరంగా చేసే శరీరాలైతే మరింత బాగా చేయడానికి వాటిని ప్రోత్సహిస్తాడు. లోకానికి హానికరంగానూ లేక తనంతట తాను ఆత్మహానికరంగానూ ఎవడైనా ప్రవర్తిస్తుంటే అలాటివాడిని ఆపుతాడు. వాడిని జాలి తలుస్తాడు. 'వాడికి శ్రేయస్సు కలగాలి', అని ప్రార్థిస్తాడు. వాడిని మార్చే ప్రయత్నం చేస్తాడు. ఇది జ్ఞాని అయినవాడు చేసే పని.

'తాననెలాగైతే జ్ఞానాకారం కలిగినవాడో అలాగే ఆత్మలన్నీకూడా జ్ఞానం కలిగినవే. ఒక కర్మానుభవంకోసం తనకెలాగైతే ఈ శరీరం లభించిందో, మిగతావాళ్ళకీ అలాటిఏదో ఒక కర్మానుభవంకోసం లభించిన శరీరాలే తప్ప, ఆ కర్మానుభవం తొలగితే, నేన్లెలాగైతే ఉత్తమ ఆనందంతోటి ప్రకాశిస్తానో, వాడూ అలాటి ఉత్తమ ఆనందంతోటి ప్రకాశించవలసినవాడు మాత్రమే, అందులో ఏం తేడాలేదు', అనే విషయం స్పష్టంగా కలగడం చాలా కష్టమైనదే అనుకోండి, కానీ అలా ఎవడికైతే కలుగుతుందో వాడిని మనం 'సమదర్శి' అని అంటటాం.

అయితే, 'శరీరంకంటే ఆత్మ వేరు, దాన్ని సాక్షాత్కరించుకోవడమే లక్ష్యం' అనేది ఆత్మసాక్షాత్కారం కాదు అనేది మనకి కృష్ణుడు ఇక్కడ స్పష్టం చేస్తున్నాడు. మరేమి అంటే, అది కేవలం అందులోని మొదిమెట్టు మాత్రమే.

అంటే, తనలోనేకాకుండా, అందరిలోనూవుండే ఆత్మల్లోకూడా ఆయా శరీరాలకంటే అది వేరు. కనక, మనం శరీరాలనిబట్టి ఆత్మని ఎప్పుడూ కూడా దూషించడమో, ద్వేషించడమో తగదు. అవన్నీ నీలాటివే గనక, నిన్ను నువ్వు ఎంత బాగా ఆదరించుకుంటున్నావో, వాటినీ అంతబాగా ఆదరించడం నీకు అలవాటు కావాలి. ఆత్మని ఆదరించడం అలవాటు కావాలి. శరీరాలపై వుండే మార్పులనిబట్టి, వాటివాటి నియమం ప్రకారం నువ్వు ఆదరించడం, గౌరవించడం క్రమబద్ధం చేయడం, అది నీకు తప్పదు.

మన పిల్లవాడిని బాగా చదివించాలీ అని అనుకుంటటాం, వాడు బాగుపడాలని, మనంతవాడిని చేయాలని అనుకుంటటాం, కానీ, వాడు చిన్నపిల్లలతోటి ఆటలాడుతూనో, పాటలు పాడుతూనో, ఇతరమైన చెడుపనులకో వాడు గనక బానిసగా మారుతుంటే, వాడిని పట్టుకొచ్చి శిక్షించమా మనం? వాడిని తిరిగి మంచి మార్గంలో కి తిప్పాలి అని అనుకోమా? వాడు కూడా మనంతటవాడు కావాలి అని అనుకోమా?

అయితే, శారీరకంగా ఒకవేళ వాడిలోగనక కొన్ని లోపాలు, తాపాలు గనక వున్నట్లయితే, వాటిని సవరించే ప్రయత్నం చేస్తటాం, ఆత్మల్లో మాత్రం తారతమ్యం చూడకుండావుంటటాం.

కొంతమందికిది జపంలో కూర్చున్నప్పుడు, తపస్సు చేసుకుంటున్నప్పుడు కలుగుతుంది. 'కానీ, అంతమాత్రమే కలిగితే అది ఆత్మసాక్షాత్కారం పండినట్లు కాదు', అంటాడు శ్రీకృష్ణుడు.

విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే గవి హస్తిని 'నువ్వు నీ సమాధిలోంచి బయటకొచ్చేసి, సమాజంలో తిరుగుతూ రకరకాలైన వ్యక్తులతోటి కలసివుండేటప్పుడు, 'ఆయా ఆయా రూపాల్లోవుండే తారతమ్యాలని చూసినప్పుడు కూడా, ఆ లోపలవుండే ఆత్మలు సమానాకారం కలవే, ఈ పైన ఏర్పడే శరీరాలన్నీకూడా కర్మవల్ల ఏర్పడినవి', అనే విజ్ఞానం నీలో కలగాలి. ఆ నిష్ఠ నీలో అప్పుడుకూడా కలగాలి. అంటే, శరీరాలమీదనుంచి దృష్టి మరలి, శరీరాల లోపలవుండే ఆత్మదాకా వెళ్ళగలగాలని అర్థం. 'అది నిజమైన ఆత్మసాక్షాత్కారం' అంటటాం.

అంటే, ఇందులో కొన్ని మెట్లు చెప్పేడు. ఒకి, 'శరీరంకంటే ఆత్మ వేరు' అని తెలుసుకోవడం, రెండు, 'అన్ని శరీరాల్లోనూ అలాగే వేరుగా వుండే ఆత్మలు, అవన్నీ కూడా సమానాకారం కలవి', అని సమాధి లో తెలుసుకోవడం, సమాధినుండి బయటకి వచ్చిన తరువాతకూడా ఆ రకమైన జ్ఞానం కలిగి ప్రవర్తించడం.

నిజంగా, జపం చేసే ప్రతివాడూ చాలా బుద్ధిమంతుడిలాగే వుంటాడు. అందరిమీదా సహృదయమే కనిపిస్తుంది. కానీ, బయటకొచ్చి అందరితో తిరిగేటప్పుడు మాత్రం, కొందరిని తాను ఒకరకంగా చూడడం, మరికొందరిని మరొక రకంగా చూడడం, రకరకాల ప్రవృత్తులు సాగించడం, మనకి కనిపిస్తూవుంటుంది.

అది లేకుండావుండే స్థాయి 'చివరిస్థాయి' అంటటాం. 'అదే నిజమైన ఆత్మసాక్షాత్కారానికి సాధనం బ్రహ్మజ్ఞానం ప్రకారము', అని మన యామునాచార్యులు వివరిస్తూ చెప్పేరు.

ఇది కలగాలి, ఈ జ్ఞానం ప్టుాలి, పుట్టేట్లుగా మనం ప్రయత్నం చేయాలి. నిజానికి ఇది చాలా కష్టం. మనకి ఎలా చూడాలనిపిస్తుందంటే, 'పైనుండే ఆకారాలనిబట్టి లోపల ఆత్మలనికూడా వేరు వేరుగా చూడాలి', అని అనిపిస్తూవుంటుంది. ఇది పోవాలంటాడు కృష్ణుడు.

'పై ఆకారాన్ని నువ్వు మరిచిపోగలగాలి. లోపల ఆత్మను నువ్వు గుర్తించగలగాలి. పైగా ఆకారాన్నిబట్టి లోపల ఆత్మను వేరు చేయకుండా చూడగలగాలి. ఆకారాలని మరిచిపోవడమంటే వాిని గుర్తించకపోవడంకాదు.

కానీ, వీటి తారతమ్యాలన్నిటి లోపలి ఆత్మలలో తారతమ్యాలుంటాయని, 'ఇదండీ, ఆవు శరీరమండీ, ఇందులోవుండే ఆత్మ చాలా మంచి ఆత్మ. ఇదండీ, కుక్క శరీరమండీ, ఇందులోవుండే ఆత్మ చాలా నికృష్టమైనదండీ, ఇదిగో వీడండీ, బ్రహ్మటాండమైన చదువువున్నవాడండీ, వీడిలోవుండే ఆత్మ చాలా మంచిదండీ, వీడు డబ్బున్నవాడు గనక, ఈ ఆత్మా మంచిదే, ఇదిగో వీడు బీదవాడు, అడుక్కునేవాడు, లేకపోతే పూరిగుడిసెలో వుండేవాడు గనక, వీడిలో వుండే ఆత్మ చాలా హీనమైనది', అనే భావం కూడదు.

చాలామంది మనకి ఈ శ్లోక తాత్పర్యం చెబుతూ, 'చదువుకున్నవాడిని, బ్రాహ్మణుడినీ, గోవునూ, ఏనుగునూ, శునకమునూ, శునకమటాంసము తినువాడినీ, ఎవరు సమానంగా చూస్తాడో', అని అంటూ ఉంటారు. కానీ, కృష్ణుడు ఆ మాట చెప్పలేదిక్కడ. విద్యావినయసమ్పన్నే అంటూ సప్తమీవిభక్తి ప్రయోగిస్తున్నాడు. 'ఆతనియందు', 'బ్రాహ్మణుడని పిలిచేవానియందు', 'గో' అని ఆకారం కలిగినదానియందు'. 'ఏనుగు' అని ఆకారం కలిగిన వస్తువునందు', 'శునకమునందు, శునకమటాంసము తినే శరీరమునందు', ఈ 'అందు, అందు' అంటుందంటే అది 'సప్తమీ విభక్తి' అంటటాం. 'సప్తమీ' అంటే 'అధికరణాన్ని చెబుతుంది' అంటారు.

అధికరణమంటే, ఇప్పుడు బల్లమీద మనం గనక కూర్చునివుంటే, మనకు ఆధారంగా వుండే ఒక బల్ల. ఇప్పుడీ బల్ల అధికరణమంటటాం. బల్లమీద మనం వున్నటాం. అలాగే, ఈ చేతిమీద మనం ఒక ఏదైనా ఒక వస్తువుని పెడితే, ఈ చేతిని 'అధికరణము' అం. ఈ అధికరణంమీద ఒక వస్తువు ఆధారపడివుంది, దీన్ని 'ఆధేయము' అంటారు. ఈ అధికరణాన్ని చెప్పేటప్పుడు సప్తమీలో చెబుతారు. 'భూమియందు వస్తువు, చేతియందు వస్తువు', ఇలా చెబుతుంటారు.

కానీ, ఎక్కడ సప్తమీ విభక్తి సంస్కృతంలో ప్రయోగిస్తే, 'ఆ సప్తమీవిభక్తితో ప్రయోగించినదానియందు వున్న ఒకి' అని అర్థం. ఇది ఎప్పుడూ మనం జ్ఞాపకం పెట్టుకోవాలి. అక్కడ, 'బాగా చదువుకున్నవానియందు, బ్రాహ్మణునియందు, సామాన్యునియందు, అలాగే ఏనుగునందు, ఆవుయందు, శునకమునందు, శునకమటాంసభక్షకుని యందు', అని ఎప్పుడైతే చెప్పేడో, ఆ చెప్పడంలో అక్కడ ప్రధాన లక్ష్యం 'శరీరాలన్నీ సమానం' అని చూడ్డం కాదు.

'మరి?' - ఆయా శరీరాల్లో వుండే ఆత్మలనీనీ సమానాకారంగా వుంటంయని చూడడమే నిజమైన పటాండిత్యపు లక్షణం. శరీరాలన్నీ ఒకటే ఎలాగవుతాయి? కుక్కా మనిషీ ఒక్కి అవుతారా? ఏనుగూ ఆవూ ఒకటవుతాయా? కారు కదా? ఆకారాల్లో మనకి మార్పులు కనిపిస్తున్నాయి. లక్షణాల్లో మార్పులు కనిపిస్తున్నాయి. ప్రవృత్తుల్లో మార్పులు కనిపిస్తున్నాయి. వాటి స్థానాల్లో మార్పులు కనిపిస్తున్నాయి. ఈ వేరు వేరుగా కనిపించేవాటన్నింనీ ఒకటే అనుకున్నాడంటే, వాడికి వుండాల్సిన జ్ఞానం సక్రమంగా లేదన్నమాట.

కనక, 'వాటన్నింనీ కలగలుపు పెట్టేసి, చేసేసి చూడ్డం' అనికాదు అక్కడ స్వామి చెప్పేది, వాటిలోవుండే ఆత్మలన్నీ కూడా సమానము, శరీరాలు కావు. అయితే, నువ్వు ఆత్మల్లోవుండే సమానత్వాన్ని భావించి, 'అప్పుడు శరీరాలని గుర్తించాలో, గౌరవించాలో దూరంగావుంచాలో, దరికి చేర్చాలో, లేకపోతే వాటిని కాస్త శిక్షణ యివ్వాలో, మంచిగా ప్టోలో, లేకపోతే వాటిని కాస్త నియంత్రించాలో', ఇది నువ్వు ఆలోచించు. ఆలోచించి దేన్నీ ద్వేషించకు, దేన్నీకూడా హీనం అని తలవకు. ఒకవేళ అలాటిం స్థితిలోవున్నట్లయితే వాటిమీద జాలిపడు, పైకి తెచ్చే ప్రయత్నం చేయి. ఇది మనం గుర్తించాల్సింది.

పైనుండే శరీరాలన్నీ కూడా పంచభూతాలతో తయారైనవి. పంచభూతాలంటే, 'మట్టి, నిప్పు, నీరు, గాలి, ఆకాశం' అని అంటారు. ఈ అయిదింటి కలయికగా ఏర్పడ్డవే ఇవన్నీకూడాను. ప్రతివాడూ అలాగే తయారైనవాడే. బాగా చదువుకున్నవాడు, లేదా ప్రపంచాన్ని పరిపాలించే వ్యక్తి శరీరాలు కూడా ఈ అయిదు భూతాలతోటే తయారయ్యేది. రోడ్డుమీద తిండిలేక మూలపడివుండే ఒక వ్యక్తి శరీరం కూడా వాటితోటే తయారవుతుంది. కనక, వాడికి గొప్పద్రవ్యంతోటి, వీడికి హీనద్రవ్యంతోటి తయారవదు. శరీరాలు తయారవడానికి, అందరికీ ఈ పంచభూతాలే కారణం. ఆ శరీరాలు ఆ పనిచేస్తున్నాయంటే, వాటికి ఎంత కర్తృత్వం వుంటుంది?

ఆ లోపల వాడున్నాడు గనక, జ్ఞానం వుంది గనక ఆ శరీరం పనిచేస్తోంది, ఎవడైనా ఒకడు రావణాసురుడిలాగా ప్రవర్తించేడూ అంటే ఆ శరీరానిదికాదు తప్పు. ఆ వ్యక్తియొక్క పూర్వపు వాసనల ప్రభావం అది. కనక, వాటిది ఆ దోషం. వాటిని క్రమబద్ధం చేసే ప్రయత్నం చేయాలి. 'అది శరీరం ద్వారా చేస్తావా, లేక ఆత్మకి జ్ఞానం కలిగించేటట్లుగా నువ్వు చేసే ఉపదేశం ద్వారా చేస్తావా, నువ్వు ఏది సాధనంగా అవలంబిస్తావూ' అనేది వేరే విషయం. కానీ, నువ్వు గుర్తించాల్సింది మాత్రం ఉత్తి శరీరం ఏమీ చేయదు. ఉత్తి ఆత్మ ఏం చేయదు. ఇది రెండూ కలసిచేస్తాయి.

రామాయణంలో రావణాసురుడు చనిపోయాడు. విభీషణుడిని పిలిచి రామచంద్రుడు, 'నాయనా, విభీషణా, నీ అన్నకు దహనసంస్కారాలు చేయవోయ్‌', అన్నాడు. 'ఛీ, ఛీ, నేను చేయను', అన్నాడాయన. 'ఏమీ', అని అడిగేడాయన. 'ఇతన్ని గనక నేను దహనం చేసినట్లయితే, ఈ పాపిష్టివాని పాపాలలో నేను కూడా భాగం పంచుకున్నట్టవుతుంది గనక నేను చేయను', అన్నాడు.

'అయ్యో! పిచ్చివాడా, ఎవరిని నువ్విప్పుడు ద్వేషిస్తున్నావు, పాపాలు చేసినవాడు ఎవడటాంవూ?', అడిగేడు రామచంద్రుడు. 'వీడే', అన్నాడు ఎదురుగుండా వున్న రావణుడి శవాన్ని చూపిస్తూ.

'ఎవడైతే పాపాలు చేసేడో, వాడు పోయేడయ్యా, ఇంకా ఎక్కడున్నాడు రావణాసురుడు? అక్కడ పడివున్నది శరీరం. ఎవడితోనైనా మనం ఒక వైరం పెట్టుకున్నా, ప్రేమపెట్టుకున్నా ఎంతవరకూ పెట్టుకుంటటాం? ఆ శరీరంలో ఆ జీవుడు చేరివున్నంత వరకే ఈ ప్రేమలు. జీవుడు దాన్లోంచి విడిపోయాక మనకి ప్రేమలు, ద్వేషాలు ఉంటాయా? అది ఉత్తిశరీరం. అంటే, అది పంచభూతాల కలయికే కదా?

పంచభూతాలలో నువ్వు దేనిమీద ద్వేషం పెట్టుకుంటటాం? గాలిని ద్వేషిస్తావా, గట్టిగా వీస్తోందని, లేకపోతే వీయడం మానేసిందని? ఉక్కబోస్తుందటాంవు, ఫ్యాన్‌ వేసుకుంటావు, లేకపోతే విసురుకోవడం ప్రారంభిస్తావు తప్ప, 'గాలీ, చూడు నిన్నిప్పుడు ఏం చేస్తానో' అని బయలుదేరతావా? ఆకాశం మీద ద్వేషం పెట్టుకుంటావా? లేకపోతే, ఎప్పుడైనా ఒకవేళ నడుస్తున్నప్పడు కాలికి ముల్లు గుచ్చుకుందని, ఆ మట్టిని ద్వేషిస్తావా? అలాచేస్తే పిచ్చివాడంటారు.

రాయి తగిలింది, రాయిమీద ద్వేషం పెంచుకుంటావా? అది అచేతనం, దానిమీద నీకు ద్వేషమేమి, ప్రేమఏమి? నిప్పు తాకింది, నీళ్ళు మీద పడ్డాయి, వానొచ్చింది. వానమీద దెబ్బలాడతావా? మేఘాన్ని కోప్పడతావా? లేక నీళ్ళని ప్రేమిస్తావా? ఇది 'వెఱ్ఱితనం' అంటారు. ఈ అయిదు భూతాల్లో దేనితోనూ నీకు మైత్రీ లేదు, శత్రుత్వమూ లేదు. వాటి కలయిక మీద ఏర్పడ్డ శరీరంమీద మాత్రం నీకు మైత్రి ఏమిటయ్యా, ద్వేషమేమిటయ్యా? వాటిని ఆశ్రయించుకునివున్న జీవుడితోటి అది ఆ పని చేసింది గనక నీకు కలిగింది ఆ ద్వేషం. కానీ, ఆ జీవుడు ఎప్పుడో వెళ్ళిపోయాడు. వెళ్ళిపోయిన జీవుడిమీద ద్వేషం పెట్టుకుని నువ్వు సాధించేది ఏం లేదు. నువ్వు చేయగలిగింది ఏం లేదుగనక దీనిమీద నువ్వు ద్వేషం పెట్టుకుని లాభంలేదు.

మరణాన్తాని వైరాణి వైరాలెప్పుడూ కూడా మరణందాకానే. ప్రేమలూ మరణం దాకానే. ఆ తరువాత నీకు ద్వేషాలు ఏముటాంయి గనక. కనక, సంకోచాలు అవసరంలేదు, చేయి సంస్కారం. నువ్వు చేయకపోతే నేను చేస్తాను', అన్నాడు రాముడు. అంటే, ఆ లోపలుండే జీవుల విషయంలో వుండాల్సిన దర్శనం అతనికి వుంది గనుక, వాస్తవాన్ని అతడు గుర్తించాడు. పాపం, విభీషణుడికి ఆ జ్ఞానం లేదు గనక, 'అయ్యో! ఇతడు నాకు శత్రువు' అనుకున్నాడు శరీరాన్ని చూసి.

'కనక, శరీరాన్ని చూసి ద్వేషించడం, ప్రేమించడంలాటివి తగవు. శరీరాల్లో వుండే హెచ్చుతగ్గులనిబట్టి, మనం ప్రేమించడం, ద్వేషించడం తప్పు. అందులో వుండే ఆత్మలని చూసి, నువ్వు ప్రేమించు, ద్వేషించు. ఆ ఆత్మలు మంచిమార్గంలో వున్నట్లయితే నువ్వు ప్రేమించు. పైశరీరంతోబాటుగా అవి చెడుమార్గంలో వున్నట్లయితే, దాన్ని సరయినమార్గంలో పెట్టేట్టుగా నువ్వు చూడు, చేయి.చేతకాకపోతే జాలిపడి, వాడికోసం ప్రార్థన చేయి'.

ఆ పైన కనిపించే శరీరాలకి వెనకాతల వుండే ఆత్మలయొక్క సామ్యం, వాటియొక్క ఆకార సమానత్వాన్ని శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడికి ఉపదేశం చేస్తున్నాడు. 'ఇది జ్ఞానం కలిగినవాడికి కలిగే సాక్షాత్కారం సుమా', అని వివరిస్తాడు. మనచుట్టూవుండే ప్రపంచంలో, రెండు వస్తువులు వున్నాయి. ఒకి, పైన కనిపించే ఆకారాలు. రెండు, ఆ ఆకారాలకి వెనకాతల వుండే ఒక చైతన్యపదార్థం.

వెనకాతలవుండే చైతన్యపదార్థం మన కింకి కనిపించదు. కానీ, అది లేకపోతే పైనుండే ఆకారాలు నడవవు. ఆ వెనకాతల చైతన్యపదార్థాన్నిబట్టి పై ఆకారాన్ని మనం గుర్తిస్తటాం, ప్రేమిస్తటాం, ఆదరిస్తటాం. ఆ వెనకాతల వుండే చైతన్యపదార్థం గనక ద్లాోంంచి తొలగితే దాన్ని 'శవం' అం. దాన్ని దూరంగా వుంచడమో, లేక కింకి కనిపించకుండాచేయడమో చేస్తటాం. ఈ రెండూ ఎలావుటాంయనే విషయాన్ని ఎవడైతే స్పష్టంగా తెలుసుకుటాండో వాడే ఉత్తమజ్ఞానం కలిగినవాడని అర్థం.

కొంతకాలం ఈ చైతన్యపదార్థం ఇందులోవుంటుంది. 'అది ఎంతకాలం' అనేది ఇదమిత్థంగా ఎవడైనా చెప్పడం కష్టం. కానీ, ప్రతివాడికీ ఒక సమయమైతే నిర్దేశింపబడివుంటుంది. ఆ సమయం కాగానే, ఆ రెండూ విడిపోవడం అనేది జరుగుతుంది. కొంతమంది జ్యోతిష్కులలాింవారు చెయ్యి చూసో, గ్రహాలనిబ్టో ఇంతకాలం అని చెబుతుటాంరు, అలా జరగవచ్చు, జరగకపోవచ్చు. కొంతవరకూ వాళ్ళు దాన్ని బహుశా ఊహించగలుగుతారేమో. కానీ, 'ఎందుకోసం ఈ రిెంకీ సంబంధం ఏర్పడిందీ', అనే విషయాన్ని చెప్పగలిగింది ఒక్క శాస్త్రం మాత్రమే. 'వెనకాతల వుండే చైతన్యపదార్థానికి 'జీవుడు' అని పేరు. ఆ జీవుడు ఎంతోకాలంగా ఈ పైన కనిపించే ప్రకృతిలో తిరుగుతూవుండడంచేత ఏర్పడ్డ కర్మప్రభావంచేత, అందులో కొంత కర్మను అనుభవించడంకోసం ఇలా శరీరాలు దర్శిస్తాడు', అని మనకి శాస్త్రం చెబుతోంది.

'ఈ పైన కనిపించే శరీరాలలో చాలా రకాలుటాంయి. లోపలవుండే చైతన్యపదార్థాలలో తేడావుంటుంది. ఈ చైతన్యపదార్థం అన్నింలోనూ సమానంగానేవుంటుంది. ఉన్న తేడా అంతా దాని కర్మల యొక్క నిష్పత్తిలోమాత్రమే. ఆయా తేడానిబట్టి, ఆయా శరీరాలు ఏర్పడతాయి', అని మనకి శాస్త్రం చెబుతుంది.

'ఆ శరీరాలలో కొన్ని మనుష్య శరీరాలు, కొన్ని జంతుశరీరాలు, కొన్ని పక్షిశరీరాలు, కొన్ని వృక్షశరీరాలు, కొన్ని ప్రాణంలేకుండా పడివుండే శరీరాలు'... ఇలా మనకి కనిపిస్తున్నాయి.

'మళ్ళీ, మనుష్యశరీరాలలోకూడా ఎన్నోరకాలు. అందులో ఎన్నో వర్ణాలు, ఎన్నో కులాలు, ఎన్నో జాతులు, ఎన్నో రంగులు, ఎన్నో రకాలైన ఆకారాల మార్పులు, ఆ మార్పులన్నీకూడా ఏర్పడ్డానికి కారణం ఆ వెనకాతలవుండే చైతన్య పదార్థమైన జీవుడియొక్క కర్మవాసనల ప్రభావం', అని మనకి శాస్త్రం చెబుతుంది.

ఆ కర్మప్రభావం తొలగిందా, దీనిలోంచి బయటకు వచ్చిన జీవుడు, ఎప్పుడూ కూడా కేవలం ఆనందంతో వుటాండు. జ్ఞానమే అతడి స్వరూపం, జ్ఞానమే అతడి గుణంకూడాను. ఈ ప్రకృతిలో తతిమా ఏ పదార్థానికీకూడా 'జ్ఞానం' అనేదిలేదు, వాిలో రంగులున్నాయి, రూపాలున్నాయి, వాటి వాసనలున్నాయి, వాటికి రుచులున్నాయి, వాటిలోంచి శబ్దాలొస్తాయి. కానీ, తెలివీ అనేది మాత్రం ఏ ఇతర పదార్థానికీ లేదు. కేవలం ఆ వెనకవుండే చైతన్య పదార్థానికి తప్ప, జీవుడికి తప్ప. జీవుడు, 'తాను ఈ దేహంలోకి ఎందుకోసం వచ్చాను', అనేది గుర్తించగలడు గనక, శాస్త్రం అతడికోసమే బయలుదేరింది, మిగతావాటికి శాస్త్రం అక్కరలేదు. తెలుసుకున్న శాస్త్రానికి అనుకూలంగా వాడు ప్రవర్తించాలి.

'దేనికి?' - 'తనకి సహజమైన స్వరూపం ఆనందించడంగనక, ఈ ప్రకృతిలో తను బంధనం పొందినప్పుడు తనుకుండే ఆనందం వాడికందకుండాపోతోంది గనక, తిరిగి తన సహజ ఆనందాన్ని పొందినట్లయితే, వాడికి సంతృప్తి, దటాంతో వాడు లోకానికి ఉపకారం చేయగలుగుతాడు. దానికోసం వాడు జ్ఞానాన్ని పొందాలి', అని మనకి శాస్త్రంచెబుతోంది. 'ఆ జ్ఞానం పొందడానికి వీడు చేయవలసినపనికి తగినట్టుగానే ఈ శరీరాలు ఏర్పడ్డాయి', అనేది కూడా మనకి శాస్త్రమే తెలియజేస్తుంది. అంటే, ఒక్కొక్క శరీరం ఏర్పడ్డప్పుడే, ఈ శరీరంతోి, 'ఇదిగో ఇవి వాడు చేయవలసిన పనులు' అనికూడా నిర్ణయం అయివుంటుంది. కొన్ని ప్రధానమైన కార్యక్రమాలు నిర్ణయం చేస్తాయి. మిగిలినవి ఎవరికి వారు ఆయా పరిస్థితులకి అనుగుణంగా తెచ్చుకుటాండు.

అంటే, ఉదాహరణకి, వాడు బ్రాహ్మణుడు గనక అయినట్లయితే, దానితోి వాడు చేయాల్సిన కృత్యం 'వేదాధ్యయనం, యజనము, యాజనము, అధ్యయనము, అధ్యాపనము'. ఇలాటివి వాడు తప్పనిసరిగా చేసితీరాలి. ఆ తరువాత వారివారి ఉత్సాహాన్నిబట్టి, వారివారి అవసరాన్నిబట్టి, వారివారి అవకాశాన్నిబట్టి, ఇంకా ఇతరమైన అనేక విద్యలు వాడు నేర్చుకోవచ్చు, తప్పేంలేదు. అనేకమైన పనులు వాడు చేయొచ్చు, అదీ తప్పు కాదు.

కానీ, వాడికంటూ సహజంగా చేయవలసినవి ఏవైతే వుటాంయో, అంతవరకైతే వాడు సహజంగా చేసితీరాలి. అలా చేయడాన్ని 'స్వధర్మం' అనంటాం. జీవిక కోసమని అవలంబించేవి కొన్ని వుటాంయి, వృత్తులు పుట్టుకతో ఏర్పడ్డ బాధ్యతలని తీర్చుకోవడంకోసం కొన్ని వుటాంయి.

జీవికకోసం ఏర్పాటుచేసుకున్న వాివల్ల కలిగే లాభాలన్నీ కూడా ఈ శరీరాన్ని కొంతవరకూ పోషించు కోవడానికి పనికివస్తాయి. ఎంతవరకూ వాడిక్కడ జీవించి ఓపికగా వుటాండో, అంతవరకూ దీనికి కావలసిన పోషణ, ఆ రకమైన వృత్తివల్ల సాగవచ్చు. కానీ, వీడికి సహజంగా పుట్టుకతోటి ఏర్పడ్డ కొన్ని బాధ్యతలు వుటాంయే, అవి, 'అధ్యయనము, అధ్యాపనము, వ్యజనము, వ్యాజనము'..ఇలాటివి.

అవి గనక వాడు సక్రమంగా చేసుకున్నట్లయితే, ఈ శరీరానికి కారణమైన కర్మమీద వీడియొక్క ప్రభావం చూపిస్తుంది. ఇవి సక్రమంగా తాను ఆచరించగలిగేడా, ఆ వెనకాతల కారణమైన కర్మ నశిస్తుంది, అది తొలగిపోతుంది, అందుచేత, రెండురకాల పనులూ వీడు చేయక తప్పదు.

ఒకి, కర్మనిబట్టి తనకి ఏదైతే శాస్త్రం విధించిందో అలాటివన్నీ. రెండు, ఈవేళ తను జీవించడానికి తన చుట్టూ వుండే పరిస్థితుల ప్రభావాన్నిబట్టి ఏది అవసరమో అది. ఒక్కొక్కసారి, ఏదైతే వేదం తనకి విధించిందో అదే తన జీవికకి కూడా సరిపోవచ్చు. అలాగనక వాడు చేసుకోగలిగితే వాడికి శ్రమ తగ్గుతుంది. ఎవడికైతే వాటివల్ల జీవనం సాగడంలేదు అని అనిపిస్తుందో వాడికి కొంచెం శ్రమ అధికమవుతుంది. ఎందుకంటే వాడు రెండురకాల పనులు, రెండురకాల రంగాలని కూడా వాడు చూసుకోవలసివస్తుంది. ఇవన్నీకూడా 'శారీరకమైన కర్మలు' అనటాంం.

అయితే, ఈ కర్మలు చేసేటప్పుడు వాడు వాిమీదవుంచే ఫలితాన్ని తాను ఆశించకుండా, తాను చేయవలసిన విధిని గుర్తించి తాను చేసుకుంటూవుండాలి. జ్ఞానం కలిగిన తరువాత, 'తను ఈ ప్రకృతిలో ఈ వేళ ఈ బంధనం పొందేను, దీన్నుంచి తాను విడివడాలి' అని అనుకున్నట్లయితే, ఆ కర్మలయొక్క ఫలితాన్ని తాను కోరకుండా చేసినప్పుడు అవి తనని ఎప్పుడూ బంధించేవిగా వుండవు.

అయితే, 'తన సహజస్వరూపాన్ని పొందాలి' అనే కటాంక్ష గనక వీడిలో ఏర్పడితే, లేక 'తనకి వెనకాతల కూడా నడిపేవాడు మరొకడు వున్నాడనే విజ్ఞానం వీడిలో ఏర్పడి, ఆ లోపలుండే తత్త్వాన్ని పొందే ప్రయత్నం చేయాలి' అని వీడు అనుకుంటే, అప్పుడు మూడవ రంగం వీడికి ఏర్పడుతుంది. అది 'ముముక్షు' అని అంటటాం. అంటే, మళ్ళీ ఇక శరీరాలు రాకుండా వుండేట్టుగా, ఏ విధానంలో పనిచేసే అవసరమో దాన్ని వీడు గుర్తించాలి.

ఇలా, మూడు రంగాలు వీడికుంటాయి. ఒకి, శరీరపోషణ. రెండు, ఏర్పడ్డ కర్మని తొలగిస్తూ, దాన్ని తొలగించుకోడానికి కావలసిన పద్ధతిని అవలంబించడం. మూడు, ఇక మళ్ళీ ఈ కర్మబంధంలోకి రానవసరంలేకుండా నిత్యమైన తన స్వరూపాన్ని పొంది, ఆనందించగలిగే స్థితిని తాను సంపాదించుకోవడం. ఇవి మూడూ వీడికి బాధ్యతలు.

'మనిషి తెలుసుకోగలడు గనక మనిషికి వాిని తెలియజేయాల్సిన అవసరం వుంది', అని శ్రీకృష్ణుడు భావించి, అర్జునుడి ద్వారా లోకానికి, శాస్త్రాల్లో చెప్పిన ఆ విషయాలన్నింయొక్క సమగ్రసారాన్ని భగవద్గీతగా మనకి ఉపదేశం చేసేడు. అందులో, 'మనిషి చేసే పనులు ఏ విధంగా చేసేటట్లయితే తనకి బంధకం కాకుండా వుంటాయో', దాన్ని వివరించాడు.

అయితే, 'పనులు చేస్తే ఏదో ఒక ఫలితం వస్తూనేవుంటుంది గనక, ఆ వచ్చే ఫలితాన్ని తాను 'వద్దు', అనుకున్నప్పుడే 'ఏం చేయాలి, దాన్ని ఎలావదలాలి, ఎవరిమీద వదలాలి, ఏ సమయంలో వదలాలి', అనేది తను చెప్పాల్సిన అవసరం వుంది అర్జునుడి విషయంలో.

అయితే, ఆ అర్జునుడిని తాను ఒక వంకగా పెట్టుకుని, మానవజాతికంతికీకూడా తాను ఆచరించే కర్మలయొక్క సన్న్యాసవిధానం ఏమిటీ అనేదాన్ని వివరించడం ప్రారంభించాడు. 'క్రమంలో ఇలా ఆచరిస్తుంటే, ఏమిటవుతుంది అనేది', తాను చెబుతూ, వీడిమీదవుండే ఈ కర్మయొక్క పట్టు, క్రమక్రమంగా తొలగడం ప్రారంభిస్తుంది అని చెప్పేడు. పైనుండే కర్మవాసనలు ఎంతెంత ఎంతెంత తగ్గుతుటాంయో, వీడికి అంతంత జ్ఞానం పెరుగుతూవున్నట్టు లెక్క. జ్ఞానం బాగా పెరిగితే, ఏ విధంగా అనుభవాన్ని తాను పొందుతూవుంటాడనేదాన్ని వివరిస్తూ, 'సమదర్శిత్వం ఏర్పడుతుంది' అని చెప్పేడు.

'సమదర్శిత్వం' అంటే, 'ఈ శరీరాలు ఇన్ని రకాలుగా వున్నప్పటికిన్నీ కూడా, వీటన్నిం వెనకాతలవుండే ఆత్మల్లో తేడా ఏమాత్రం తెలియదు', అనేది గుర్తించడం. దానికి 'సమదర్శిత్వం' అని పేరు పెట్టేడు. పణ్డితాః సమదర్శినః అని చెప్పేడు.

'ఈ సమదర్శిత్వం ఎవరికి ఏర్పడుతుందీ అంటే, ఎవరికి పణ్డా పుడుతుందో, ఎవరికి చక్కని జ్ఞానం కలుగుతుందో, వాడికి సమదర్శిత్వం ఏర్పడుతుంది', అంటాడు.

ybrao-a-donkey's humble comments. वैबीराव एक गधे के विनम्र राय . వైబీరావ్ గాడిద వినమ్ర వాణి. You have every right to differ with me. I respect your right. आपको मेरे मत से भिन्न राय रखने के संपूर्ण हक है। मै उस अधिकार को परिपूर्ण रूप से गौरव देता हुँ. మీకు, మీ భిన్నమైన అభిప్రాయాన్ని కలిగిఉండే సంపూర్ణ హక్కు ఉంది. దానిని ఎంతో నేను గౌరవిస్తాను. However, pl. examine this donkey's views also. परन्तु एस गधे के दृष्टिकोण को भी अनुशीलन कीजिये. కానీ ఈ గాడిద దృష్టికోణాన్ని కూడ ఓర చూపుతో కంటజూడుమీ, క్రీగంట జూడమీ.

Though I have a strong desire to translate the above Email message, and the interpretations into English and Hindi, and answer to every point raised therein, I am unable to do it, because it is not in our focus.

Two principal questions, which the above email message raised, I wish to answer:

1. The incorrect meaning derived by me from the verse

vidya vinaya sampannE brAhmaNE gavi hastini
Suni caiva SvapAkE ca panDitAha sama darsinaha.

विद्या विनय संपन्ने ब्राह्मणे हस्तिनी

शुनिश् चैव श्वपाके च पंडिता सम दर्शिनः ।

విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే గవి హస్తిని | శుని చైవ శ్వపాకే చ పణ్డితాః సమదర్శినః || 18 ||

The interpretation given in the Ramanuja's commentary furnished by my friend in the above email message may be correct, from the point of view of grammar. It pertains to the "case ending--7th called saptami vibhakti". In terms of English grammar, it comes to the preposition " 'in, within', Hindi "mE", Telugu 'andu, yandu' " . Both the 6th case [shashThi vibhakti) 'mE' (Telugu 'lO')] and the 7th case 'mE' 'andu, yandu' have a very similar meaning. Dividing line is thin. I do not want to go deeply into this grammar, because for our purpose it will not help.

According to the grammatical interpretation, because the same "preposition" English 'in', Hindi 'mE', (Telugu: andu) is used for all the items in respect of which equanimity is to be shown, i.e. 1. possessor of the wealth of education, humility, 2. Brahmin 3. cow 4. elephant 6. dogs 7. dog-eaters, they are all individual items. Then the above discussion goes into the merits and demerits of each item.

For our purpose of clarity, I wish to say the preposition of 7th Case for 'vidyA vinaya sampannE' might have been a later-period modification, by some grammar Expert.

The original intent seem to be Scholars show equanimity between the two classes: Class 1: Respectable class consisting of a Brahmin who is endowed with the wealth of education, humility, + cows + elephants.

Class 2: "Abominable wretched" class consisting of dogs, dog-eaters.

Between the two extremes, we have another class of sufferers like wives (dharma patnis), concubines (keeps), non-brahmin amAtyas-ministers of those days, artisans, elevated servants, who are like fills between two bread loaves.

In protocol terms we get VVIPs, hoi polloi, and the UNIPs (unimportant persons or, outcastes in sub-menial professions (below even servants).

Ordinary people who are not scholars honor the Respectable Class 1, and view the Class 2 with condescension.

Scholars do not follow that type of discrimination. Scholars treat both the classes equally.

In the above E mail message you get 7 creatures which are to be treated individually.

As per our reading there are two classes, Class 1 which ordinary people consider as noble and respect, and Class 2 which ordinary people despise. Vidya vinaya sampanne (One who is rich in education and humility) - these words this donkey treated as "attributive adjectives" to embellish the word "Brahmin" (Priest).

Whether to respect an Priest (simple priest without noble attributes) is a question of interpretation on the basis of customs, demurs and disputes. But a priest who is endowed with "scholarly learning, humility" definitely emerges as honorable. Customarily elephants, cows are respected in India. Thus you will get the left side of the equation. On the right side you have two abominable things (from the point of view of non-scholars), dogs and dog-eaters. Then you will get the result of Class 1 > Class 2.

PROOF निरूपण ఋజువు

Epic Vyasa Mahabharata, Book of Forest (3rd Parvam AraNya Parva), Chapter 2, Verses 56, 57 etc.(Chapter Nos., verses Nos. may vary in different versions of Mahabharata. In "purified versions" some lines also may get amiss.

I am quoting from the Vyasa Mahabharata English translation text of Late Kishore Mohan Ganguly:

naatmaartham paacayed annam na vruthaa ghaatayet paSu`n--
na ca tat svayam aSniiyaad vidhivad yan na nirvapet
57 SvabhyaS ca SvapacebhyaS ca vayobhyaS ca avaped bhuvi--
vaiSvadevam hi naamaitat saayampraatar vidhiiyate
---missing line about food thrown to chandalas (outcastes), dogs and birds. -----
vighasaaSii bhavet tasmaan nityam ca amrutabhojanah--
vighasam bhrutyaSesham tu yajgnaSesham tatha amrutam
etaam yo vartate vruttim vartamaano gruhaaSrame--
tasya dharmam param praahuh katham vaa vipra manyase

The host, rising up, should advance towards the guest, offer him a seat, and duly worship him. Even this is eternal morality. They that perform not the Agnihotra not wait upon bulls, nor cherish their kinsmen and guests and friends and sons and wives and servants, are consumed with sin for such neglect. None should cook his food for himself alone and none should slay an animal without dedicating it to the gods, the pitris, and guests.

Nor should one eat of that food which hath not been duly dedicated to the gods and pitris. By scattering food on the earth, morning and evening, for (the behoof of) dogs and Chandalas and birds, should a person perform the Viswedeva sacrifice.

Yudhishthira used to comply with the above preaching, i.e. treating dogs and chanDAlas as one class and throwing food for them separately. Here Yudhishthira will invite Brahmins with folded hands, offer his seat, worship them. This is the Class 1. After everybody eats, Yudhishthira will throw food to dogs and chanDAlas (class 2). Okay pl.?

My friend wrote: చెత్త అర్థాలతో కంపు చేసేరు కొంతమంది భాష్యకారులు. Commentators have messed up with dirty (Telugu chetta=garbage-like) meanings.

This is about the chAturvarnam maya ... verse. I shall reply about this in my next blog post.

Subject to substantial Revision, additions and deletions. To continue and revise this, with more proof.. सशेष. సశేషం.

671 Reply to comment of a friend एक मित्र के व्याख्यान के प्रत्युत्तर ఒక మిత్రుడి వ్యాఖ్య పై స్పందన మరియు జవాబు

I reproduce below for the benefit of our readers , the text of a comment on our blog post No. 670 (Click to go to 670), received through email from a scholarly friend of mine. My apologies to him for not seeking his prior consent to make it public. Reason: Public Benefit.

The views expressed in the comments are the views of one of our learned readers. They are not the views of ybrao-a-donkey.

I do now know when I shall be able to provide English and Hindi versions. I hope to do it soon.

విద్యావినయసమ్పన్నే అను శ్లోకమునుకు సరియైన అర్థం - మీరు వ్రాసిన అర్థం పూర్తిగా పొరపాటు

విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే గవి హస్తిని |
శుని చైవ శ్వపాకే చ పణ్డితాః సమదర్శినః || 18 ||

అంటూ రెండేసి రెండేసి జంటలని చూపించేడు. అందులో, 'కాస్త సాత్త్వికంగా వున్నారు' అనుకునే రెండు, 'కాస్త రాజసంగా వున్నాయి' అనుకునేవి రెండు, 'కాస్త తామసంగా వున్నాయి' అనుకునే రెండు, జంటలుగా చూపించేడు. అందులో, 'బాగా చక్కి చదువు, చదువుకి తగిన వినయం వుండేవాడు', ఒకడు,

'ఏమాత్రం కూడా చదువు సంస్కారాలు అబ్బకుండా, 'నేనుకూడా ఒక ఉత్తమమైన మనిషినే' అని చెప్పుకోడానికి తగినట్లుగా అలాంటి కులంలో మాత్రం పుట్టిన ఒక బ్రాహ్మణుడు' మరొకడు. వీరిద్దరూ ఒక జంట.

వీడికేం అక్షరం ముక్క అంటలేదు ఎప్పుడూ కూడా. అయితే, ఈ అంటనివాడిలోవుండే చేతనుడు ఎలా వుంటాడో, బాగా విద్యని గడించిన ఆ వినయశీలుడి యొక్క శరీరంలో కూడా అదిగో ఆ జీవుడు అంతే అలాగేవున్నాడు, ఈ విషయాన్ని కాస్త దృఢపరచాలి అని స్వామియొక్క అభిప్రాయం. అందుకే విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే 'విద్యావినయసంపన్నుడు' అని మనం పిలిచే ఒక దేహం, ఆ దేహంలో దీన్ని ఆధారంగా చేసుకునివున్నాడు, వాడు చేతనుడు, జీవుడు. అలానే బ్రాహ్మణే ఆ బ్రాహ్మణుడు అని పిలిచే శరీరంలోనూ ఒకడున్నాడు, వాడికి అది శరీరం.

ఆవులో ఒక జీవుడున్నాడు, ఏనుగులో ఒక జీవుడున్నాడు. శునకములో ఒక జీవుడన్నాడు, శునకమాంసము తినే నికృష్టమైన దేహంలో కూడా వున్న జీవుడు. ఇన్ని రూపాల్లో, ఇన్ని శరీరాల్లో వుండే జీవులుకూడా వాళ్ళ ఆకారాల్లో ఏం తేడాలుండవు. అంతా సమానమైన ఆకారాలు కలిగివుాంరు. మరి తేడా అంతా, వాడివాడి కర్మప్రభావవిశేషంచేత ఏర్పడ్డది. దేహాల్లో మార్పు తప్ప మిగతావి వాడికేవీ వుండవు, అంటవు కూడా.

'ఇప్పుడు వాడి విషయంలో మనం ఎలా చూడాలి', అనే విషయాన్ని స్వామి ఈ శ్లోకంద్వారా మానవాళికి అందిస్తున్నాడు, దాన్ని మనం స్పష్టంగా తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేద్దాం.

'మానవులందరినీ చూడ్డం ఎలా ? మానవులంతా సమానంగా వుంటారా? ఒకడు మంచివాడు, ఒకడు చెడ్డవాడు, ఒకడు మనకు ఇష్టుడు, ఒకడు మనకి అయిష్టుడు. రకరకాలుగా వుంటారే, ఎలా సమానంగా చూడ్డం?'

'అసలు సమానంగా చూడ్డం అంటే ఏమి', అనే ప్రశ్నకి భగవద్గీతలో అయిదవ అధ్యాయం, పద్ధెనిమిదో శ్లోకంలో చూసినట్లయితే, మనకి సమాధానం దొరకుతుంది.

కేవలం మనుష్యులలోనే కాదు, మానవులతోబాటు అనేక రకాలుగా జీవించే ప్రాణికోటి వుంది. 84 లక్షల జీవరాశులు అంటూ ఉంటారు మనవాళ్ళు, అదొక లెక్క. ఈ చుట్టూవుండే ఇంత ప్రాణికోటికూడా మనకి ఒకే రకమైన ప్రేమపాత్రం కావాలీ అనంటే, దాని విషయంలో మనకు వుండాల్సిన చూపు ఎలా వుండాలనేది స్వామి చెప్పేడు. 'ఈ పైన కనిపించేవన్నీ కూడా పంచభూతాలతో తయారైన శరీరాలు. అది ఒక్కొక్కీ ఆ వెనకాతల వుండే జీవుడియొక్క కర్మకు అనుకూలంగా తయారయ్యాయి. కర్మ అనుభవంవరకూ అవి వుంటాయి, తరువాత అవి రాలి పోతాయి. లోపలివాళ్ళంతా సమానాకారం, పైవి విషమాకారం', అని మనకి తెలియాలి.

అందులో కొన్నింకటికి, బాగా ఉత్కర్ష కలిగిన దేహం వుంటుంది, కొన్నిటికి అపకర్ష అయిన దేహం వుంటుంది. లోపలుండేచేతనులంతా సమానకారమని ఏనాడైతే మనకి తెలుస్తుందో, ఆ వేళ మనం ఆ వ్యక్తులందరినీ కూడా ఆదరించగలుగుతాం సమానమైన భావనతో. మనకి అనుకూలంగా వుంటే వాళ్ళని మరింత బాగా ప్రేమిస్తాం. మనకి ప్రతికూలంగా వుంటారా, 'అయ్యో', అని మనం జాలిపడగలుగుతాం. ఎప్పుడూ అనంటే, 'ఆ లోపలుండే ఆత్మలన్నీ కూడా సమానాకారం కలవి, పైదేహాలు మాత్రమే మార్పు' అని తెలిసినప్పుడు. కానీ, సామాన్యంగా లోకంలో, 'ఆ లోపలుండే ఆత్మలు సమానాకారం' అని తెలియక, పైన దేహంలో వుండే లక్షణాలనిబ్టి ఆత్మలని మనం గుర్తించే ప్రయత్నం చేస్తున్నాం.

ఒకడెవడో మంచి ధర్మాత్ముడైతే, 'ఆ ఆత్మ చాలా పవిత్రం కాబోలు' అనిన్నీ, ఇంకొకడెవడో మరొక రకంగా ప్రవర్తిస్తున్నట్లయితే, 'వీడిలో ఆత్మ చాలా చెడ్డది' అనిన్నీ మనం అనుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నాం. నిజానికి ఆ మంచితనంగానీ, చెడ్డతనంగానీ రెండూ ఆత్మకి లేనేలేవు. అవి రెండూ కేవలం శరీరపు లక్షణాలు మాత్రమే. శరీరపు యోగ్యతలు మాత్రమే. కానీ, మనకి ఏమనిపిస్తుందంటే, ఆ పైనుండే దేహం చేసే పనులు చూసి, 'ఆ లోపలవాడుకూడా అంతే చెడ్డవాడు' అనిపించడంతో ఆగకుండా తత్సంబంధం కలిగినవాళ్ళందరి మీదకీ ఆ కోపం వెడుతుంది. ప్రేమ కలిగితే ఆ ప్రేమా వెళుతోంది.

ఎలాగంటే, మనకి ఒకడంటే అంత బాగా పడదనుకోండి, వాడంటే మనకిష్టం లేదు. ఏం చేస్తాం దాంతో? నిజానికి, ఆ పడనిది ఆ లోపలుండే జ్ఞానం, జ్ఞానం కలిగిన జీవుడు, ఆ జ్ఞానం ప్రసరించింది శరీరంలో, అక్కడితో ఆగిపోయిందది. కానీ, మన కోపం ఎంతవరకూ వెడుతుందంటే, ఆ వ్యక్తికి సంబంధించిందేదైనా ఇక్కడొక వస్తువు వుంటే, 'ఈ వస్తువుకూడా వాడికి సంబంధించింది కదా, దీన్ని చితక్క్టొట్టి వాడిని ఏడిపిస్తాను', అంటూ, దీనిమీద మన ప్రతాపాన్ని చూపిస్తాం.

దాంతో ఆ వస్తువుని నాశనం చేసేయడమో, చితగ్గొట్టేయడమో, విరగ్గొట్టేయడమో, ఆ వ్యక్తికి సంబంధించిన మరొక వ్యక్తికి హాని కలిగించడమో, ఇదిగో, ఇలాంటివి మనం చేస్తూ ఉంటాం.

ఇష్టం కలిగితే, కేవలం వచ్చిన ఆ వ్యక్తి ఒక్కడి మీదే, ఆ ఇష్టం వుండి ఊరుకోదు. ఆ వ్యక్తికి సంబంధించిన ఎక్కడైనా ఒక కాగితం, ఒక పెన్ను, ఒక పుస్తకం, ఒక వస్తువు, ఏది వున్నప్పికిన్నీ కూడా, ఆ ఇష్టం అతనిమీదనుండి, ఈ వస్తువులదాకా కూడా వ్యాపించి, వాటినికూడా ప్రేమించేట్టు చేస్తుంది.

కనక, ప్రేమకానీ, ద్వేషంకానీ రెండూ, అలా అలా ఒక తీగలాగా, ఒక పరంపరగాను సాగుతూనే వెడతాయి.

గతంలో మనం రావణాసురుడి గురించి చెప్పుకున్నాం. రావణాసురుడిని తలచుకుని విభీషణుడు, 'వాడెంత చెడ్డవాడో వాడి శరీరంకూడా అంత చెడ్డది', అంటాడు.

శరీరానికి మంచిచెడ్డలెందుకు ఉంటాయిగనక? రెండూ లేవు శరీరానికి.

లోపల వాడున్నాడు గనక వాడు నడిపితే అది నడిచింది, అంతవరకే. లోపలనుంచి వాడు వెళ్ళిపోయాడా? అంతే. ఒక చిన్న చెట్టుమీదనుంచి ఒక పువ్వు రాలితే విలువ ఎంత వుంటుందో ఈ శరీరం లోపలనుంచి జీవుడు వెళ్ళిపోయినప్పికిన్నీ కూడా దీనికి అంతే విలువ వుండడంలో పెద్దగా ఆశ్చర్యపడాల్సిన అవసరమేమీలేదు. ఆ రకంగా విభీషణుడికి రావణాసురుడి పైన, 'రావణాసురుడి సంబంధ, సంబంధ' దాకా ఆ కోపం వెళ్ళిపోయింది. ఇది పొరబాటు.

ప్రేమ కలిగినా అంతే. ఒక వ్యక్తి నాకెంతో యిష్టమైతే ఆ ఇష్టమైన వ్యక్తిని కూడా మనం ప్రేమిస్తాం. ఆ వ్యక్తి ఇదిగో ఈ వస్తువుని పట్టుకున్నాడంటే, ఆ వస్తువుని తీసుకుని మనం జాగ్రత్తగా పెట్టుకుాంం. ఇదిగో, ఆ వ్యక్తికి ఈ రుచి యిష్టమంటే, ఆ రుచిని మనంకూడా మనకిష్టమయ్యేట్లు చేసుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ ఉంటాం.

ఇలాగ మనకి పరంపరగా, పరంపరగా ఆయా ఆయా వ్యక్తులమీదుండే సంబంధం దేహాన్నిబ్టి ఏర్పడటం, సామాన్యంగా లోకంలో చూస్తున్నాంగానీ, ఈ జీవుడు దేహానికి సంబంధించినవాడు కాడు. అందుకే స్వామి చెబుతున్నాడు,

విద్యావినయసమ్పన్నే బ్రాహ్మణే గవి హస్తిని |
శుని చైవ శ్వపాకే చ పణ్డితాః సమదర్శినః || 18 ||

ఎవడైతే, ఇన్నింలోనూ వుండే ఆత్మ ఏకాకారం అని చూడగలుగుతాడో, వాడు మాత్రమే 'పండితుడు' అని అంటాం.

అంచేత పండితుడైతే 'సమదర్శి' కాగలుగుతాడు. 'సమదర్శి' అయితే పండితుడు కాగలుగుతాడు.

'అయితే ఏదిముందు? ఏది వెనక?' - అంటే, వీడిలో ఎంతెంత ఎంతెంత జ్ఞానం పెరుగుతుందో, అంతంత అంతంత సమదర్శిత్వం పెరుగుతూవుంటుంది. సమదర్శిత్వం పెరుగుతుంటే, వీడి జ్ఞానం మరింత మరింతగా పెరుగుతూవుంటుందన్నమాట. 'ఇవి రెండూ సుమారుగా ఒకటే' అని మనం అనవచ్చు. అయితే, ఈ జ్ఞానం అందులో మొట్టమొదిది, ఈ జ్ఞానం కలగాలంటే వీడు కర్మాచరణ చేయక తప్పదు. ఇక్కడ సాధన, అనుష్ఠానం చేయక తప్పదు.

ఒక వ్యక్తి అద్భుతంగా నృత్యం చేస్తూ, మధ్యలో ఏమాత్రం తొణక్కుండా, బెణక్కుండా వున్నాడూ అనంటే ఎంతబాగా సాధన చేసుంటాడో కదా. అలాగే కఱ్ఱసాము చేసేవాళ్ళనో, కత్తులు త్రిప్పేవాళ్ళనో మనం చూసినట్లయితే ఏ క్షణంలో అయినప్పికిన్నీ, అది ఎక్కడ తాకినప్పికిన్నీ, వాడికెంతో ప్రమాదం జరగవలసిందే. కానీ, అలా జరక్కుండా ఆ వ్యక్తి ఆ నృత్యాన్ని ప్రదర్శించగలుగుతున్నాడూ అంటే, ఎంత అభ్యాసం చేసివుంటాడో కదా.

కనక, అంత అభ్యాసపుస్థితి వాడిలోవున్నప్పుడు తొణకడం, బెణకడం అనేది వుండదు.

అలాగే చేసే కర్మ అనుష్ఠానాన్ని వీడు తీవ్రంగా చేస్తే, ఆ వేళ ఏ వ్యక్తిని చూసినా, పై ఆకారాల్లో మార్పును తెలుసుకున్నప్పి కిన్నీ స్పందించడు. ఒకచోట మనం పామును చూసేం. 'అమ్మో, పాము' అని భయపడిపోతాం. ఏమిటవసరం భయపడ్డానికి? నిజానికి ఆ పాముగా కనిపించిన దేహంలో ఏ జీవుడు ఎలాటి వాడున్నాడో, నేను మనిషిని అనుకునే ఈ శరీరంలో కూడా అలాటివాడే వున్నాడు.

'ఈ రిెంలోని జీవులిద్దరూ కూడా సమానాకారంలో వుంటారు, ఇద్దరూ దేవుడికి చెందే వుంటారు. 'ఇదీ పైన కనిపించే పాంచభౌతికశరీరమే, అదీ పైన కనిపించే పాంచభౌతికశరీరమే', అంటూ మనస్సులోకూడా వీడు వికారాలు లేకుండావున్నట్లయితే ఆ పాము వాడిప్రక్కనుంచి అవతలకి వెళ్ళిపోతుంది తప్ప, వీడు దానికి భయపడి, అది వీడిని కరవవలసిన అవసరం రానేరాదు. వీడు ఎప్పుడైతే దాన్ని చూసి 'ఆఁ..' అన్నాడో, మరి భయంవేసిందన్నమాట.

దేన్ని గురించి భయంవేసిందో దాన్ని కొంచెం దూరంగా ఉంచుదామనిపిస్తుంది. దూరం చేయడానికి ఏదో ఒక ప్రయత్నం ప్రారంభిస్తాడు. వీడు ప్రయత్నం ప్రారంభించేడంటే, మరి అదిమాత్రం ప్రయత్నం ప్రారంభించదా?

కనక, వీడినుంచి తనకేదైనా ఉపద్రవం వస్తుందేమోనని, వీడికంటే అది ఎక్కువ స్పందనగల జంతువు గనక, అదీ ప్రతిచర్యకు పూనుకుంటుంది. ఒక్క పాము అనే కాదు, అన్ని జంతువులూ అలాగే, అవి మానవులకంటే, మరింత ఎక్కువగా చురుకుగానే వుంటాయి, చుట్టూవుండే ప్రకృతియొక్క ప్రభావాన్ని గమనించడంలో.

మనకీ తెలుసును, భూకంపాదులు వచ్చేటప్పుడు, మనుష్యులు సాంకేతిక పరికరాల మీద ఆధారపడాల్సిందేగానీ, జంతువులన్నింటికీకూడా ఆ సూచన ముందే అందుతుంది. దానికి తగినట్లుగా అవి సిద్ధపడతాయి. ఆ పాముకూడా వీడిలో కలిగే ప్రతిచర్యని చూస్తుంది. వెంటనే తనలోనూ ఒక ప్రతిచర్య ప్రారంభమవుతుంది. తనను తాను రక్షించుకోవాలని పిస్తుంది. వెంటనే పడగ విప్పుతుంది. వీడిమీదకొచ్చే ప్రయత్నం చేస్తుంది. 'అదికూడా తనలాంటిదే' అని అనుకుంటే, హాయిగా వాడు అలాగే వుంటాడు, అది వీడి ప్రక్కనుంచే, లేక వీడిమీదనుంచే వెళ్ళిపోతుంది.

'శ్రీరామచంద్రుడు అలా వుండేవాడు, సీతమ్మమీద మనస్సు వుండడవలన' అంటారు. హనుమంతుడు సీతాన్వేషణలో లంకలోకి వెళ్ళినప్పుడు చెబుతాడు, 'అమ్మా, రాముడు ఆహారమే తినడంలేదు. రాముడు నిద్రపోవడంలేదు. ఒకవేళ ఎప్పుడైనా కాస్త కునుకు తీసినా, 'హా సీతే!' అని ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చుంటున్నాడు. అతని ఒంటిపై సరీసృపాలు ప్రాకిపోతున్నప్పికిన్నీకూడా తను అదేమీ గుర్తించడంలేదమ్మా, నీయందు పెట్టుకున్న మనస్సు అలా చేస్తోంది రామచంద్రుడిని', అన్నాడు.

ఇంత తీవ్రమైన శోకాన్ని పొందిన రామచంద్రుడికి, సీతమ్మ తన దృష్టిలో నిండడంచేత, పామును చూస్తే భయం కలగలేదు. వాటికీ ఇతడిని చూస్తే భయం కలగలేదు. కేవలం కలగకపోవడమే కాదు, అవన్నీకూడా అతనికోసం స్పందించాయి. ప్రాణాలు అర్పించాయి. చివరికి అతడిని పరిపాలకుడిగా గుర్తించి ఆర్తితో ఆరాధనచేసేయని మనకి చరిత్ర చెబుతోంది.

కనక, ఈ మనిషి ప్రధానంగా గుర్తించవలసినది, 'అన్ని శరీరాల్లోవుండే జీవులు సమానాకారం కలిగివుంటారు, ఒకడిమీద ద్వేషం పెంచుకోవడం, ఒకడిమీద విపరీతమైన ప్రేమ పెంచుకోవడం, రెండూ వీడికి అవసరంలేదు. అయితే, అన్నింనీ కలిపివేయవలసిన అవసరంకూడా లేదు. వాటిహద్దుల్లో వాటిని వుంచి, దానికి తగినట్లుగా వాడు ప్రవర్తిస్తుంటాడు. మనం మురికిని, పాలని ఒకేరకంగా కలిపివేయం కదా. అయితే, 'అయ్యయ్యో, ఛీ..ఛీ! ఇది మురికే', అని ద్వేషించడంకూడా తప్పే. కారణమేమి?

అదికూడా మనయ్లింట్లో తయారయిందే, పాలూ మన ఆవులు ఇచ్చినవే, రెండూ ఒకే స్థానంలోంచి, ఒకేచోట తయారయినప్పుడు, నువ్వు మురికిని ద్వేషించాల్సిన అవసరమేమి గనక?

'అయితే నీళ్ళనీ, పాలనీ కలుపుతామా?' - కలపనే కలపం. అయితే, దాని స్థితిలో దాన్ని వెళ్ళనిస్తాం, దీని స్థితిలో దీన్ని ప్రవర్తింపనిస్తాం.

ఇలాగ, సమదృష్టి ఎవరిలో వుంటుందో, పైశరీరాలమీద వుండే భావనని దానికి సంబంధించిన పరంపరదాకా కూడా వెళ్ళకుండా, ఎవడైతే లోపల ఆత్మలయొక్క ఆకృతిని సమానంగా భావించగలుగుతాడో, వాడికి కలిగే లాభం ఏమిటో స్వామి చెప్పేడు అయిదవ అధ్యాయంలో,

ybrao-a-donkey's humble comments. वैबीराव एक गधे के विनम्र राय . వైబీరావ్ గాడిద వినమ్ర వాణి. You have every right to differ with me. I respect your right. आपको मेरे मत से भिन्न राय रखने के संपूर्ण हक है। मै उस अधिकार को परिपूर्ण रूप से गौरव देता हुँ. మీకు, మీ భిన్నమైన అభిప్రాయాన్ని కలిగిఉండే సంపూర్ణ హక్కు ఉంది. దానిని ఎంతో నేను గౌరవిస్తాను. However, pl. examine this donkey's views also. परन्तु एस गधे के दृष्टिकोण को भी अनुशीलन कीजिये. కానీ ఈ గాడిద దృష్టికోణాన్ని కూడ ఓర చూపుతో కంటజూడుమీ, క్రీగంట జూడమీ.

పైవాటి గురించి వ్రాయాలంటే వేయి పేజీలు కావాలి. నా ప్రాథాన్యత ఆత్మ ఉన్నదా లేదా అనేది కాదు. నేను నాస్తికత్వాన్ని, సంపూర్ణ సోషలిజాన్ని, సంపూర్ణ సమానత్వాన్ని , వాటి సాధనకు అహంసను అభిమానించే వాడిని తప్ప పండితుండను, కాదు. ఉత్త ముండను మాత్రమే. ఉత్తముడను కాదు. సాధారణ మనిషిని, అప్పుడప్పుడు గాడిద లక్షణాలు ప్రకోపిస్తూ ఉంటాయి.

నా గాడిద దృష్టిలో , శరీరంలో శరీరానికి భిన్నమైన ఆత్మలు, మనో బుధ్ధ్యాహంకార చిత్తాలు , అనేవి లేవు. మనో బుధ్ధ్యాహంకార చిత్తాలు అనేవి శరీరంలో ఒక భాగమే. అవి కేవలం కాన్ సెప్టులు మాత్రమే. శరీరానికి సంబంధించిన అనుభూతులు మాత్రమే. శరీరం చచ్చినప్పుడు మనోబుధ్ధ్యాహంకార చిత్తాలు కూడ నశిస్తాయి. వాటికి కొంతమేరకైనా మనం చరిత్లలో స్థానం కల్పించాలనుకుంటే వాటిని మనం అక్షర రూపంలోకో, రాతి శిల్పాల రూపంలోకో, చిత్రాలలోకో,(ఆధునిక కాలంలో అయితే జెపీజీలు, వీడియోలలోకో, ఆడియోలలోకో) మార్చుకోవాల్సిందే. శబ్ద స్పర్శ రస రూప గంధాలు అనేవి శరీరానికి టూల్సు మాత్రమే. వాటిని మనం , మన సౌకర్యాలకనుగుణంగా కొంతమేరకు కాన్ ఫిగర్ చేసుకోవచ్చు. మన శరీరం నశించినపుడు అవికూడ నశిస్తాయి.

Question: Do you mean to say that there are no "AtmA"s? ఆత్మలు లేవంటారా ?

Ans: In my donkey's humble view: Body itself is the soul of itself, which includes, body's mind, intellect, ego, mental disposition. Atma Samyama yOga means control of body, and the associated senses of thought, vision, smell, taste, touch, hearing. నా గాడిద బుధ్ధి ప్రకారం, ఆత్మలు లేవు. శరీరంలో మనో బుధ్ధ్యహంకార చిత్తాలు భాగాలే. శరీరంలో జీవుడు అనేవాడొకడుంటాడు అనేది గ్యాస్. అయితే తాను అనే భావన శరీరానికి సంబంధించినదే. జీవుడికి సంబంధించినది కాదు.

పై కామెంట్లలో, శ్రీరాముడి గురించి, శ్రీరామ భక్తులను క్షమాపణ వేడుకుంటూ నేను ఒక విషయాన్ని వ్రాస్తాను. శ్రీరాముడిని చూస్తే పాములకి భయం కలుగక పోవటం గురించి పైన వ్రాశారు. శ్రీరాముడిని చూస్తే జింకలు, అడవి పందులు, ఉడుములు భయపడే ఉంటాయి. ఎందుకంటే, శీతాపహరణానికి ముందు ౧౩ ఏళ్ళూ శ్రీరామ లక్ష్మణులు వాటిని వేటాడేవాళ్ళు. వాల్మీకి రామాయణం, 3-47-27 చూడండి.

సీత , తనను అపహరించటానికి బ్రాహ్మణ వేషంలో వచ్చిన రావణుడితో , ఆవిషయం తెలియక అంటుంది.

aagamiSyati me bhartaa vanyam aadaaya puSkalam. ruruun godhaan varaahaan ca hatvaa aadaaya amiSaan bahu. 3-47-23.

ఆగమిష్యతి మే భర్తా వన్యం, ఆదాయ పుష్కలం,
రురూన్, గోధాన్, వరాహాన్, చ హత్వా ఆదాయ ఆమిషాన్ బహు.

తెలుగు సారం: మా ఆయన శ్రీరాముడు వేటనుండి తిరిగి వస్తూ వస్తూ బోలెడు వన్య వస్తువులు, జింకలు, ముంగిసలు, అడవి పందులను కొట్టుకొని బోలెడు మాంసం తెస్తారు.

రామాయణ బ్రాహ్మణులు మాంసం తిన్నారు కాబట్టి నేటి బ్రాహ్మణులు తినాలనేమీ లేదు. అలాగే, ఉత్తర భారతంలో కొన్ని బ్రాహ్ణణ వర్గాలు (బెంగాలీ, బీహారీ, ఒరియా, మొ.) ఆవుమాంసం తప్ప ఇతర మాంసాలను తింటారు కాబట్టి, ఇప్పటి వరకు మాంసాదులను త్యజించిన దక్షిణ భారత బ్రాహ్మణ వర్గాలు వాటిని పునృప్రారంభించాలనో, లేక ఉత్తర భారతీయ బ్రాహ్మణులను నిందించాలనో లేదు. నమ్మకాలు, ఆచారాలు అనేవి, దేశ కాల మానాలను బట్టి మారుతు ఉంటాయి. స్వామి వివేకానంద గారు అమెరికాలో గోమాంసాన్ని బాగానే భుజించినా, భారత్ లో ఆపని చేయటానికి వెనకాడి ఉండచ్చు. తాను గొమాంసాన్ని భక్షించటానికి వెనకాడనని విశ్రాంత జస్టిస్ మార్కండేయ కట్డూగారు అంటే అని ఉండచ్చు. ఎందుకంటే, శ్రీవారి దృష్టిలో (తరువాత వారు విత్ డ్రా చేసుకున్నారనుకోండి), ౯౦ శాతం భారతీయులు మూర్ఖులు. మరి ఆవు మాంసాన్ని తింటే, తాము ౧౦ శాతం పండితులలో ఉండచ్చని వారు భావించారేమో. శ్రేష్ఠులుగా భావించబడేవారు ఏమి చెప్పినా, ఏమి చేసినా చెల్లుతుంది, కదా.

సీతావియోగం వల్ల శ్రీరాముడికి కలిగిన దుఃఖం వలెనే, ఆయన, చేసిన వేటల వల్ల, ఆడ జింకలను కోల్పోయిన మగ జింకలు, మగజింకలను కోల్పోయిన ఆడజింకలు కూడ ఎంతో వియోగ దుఃఖానికి గురి అయి ఉండాలి. వాల్మీకి ఆశ్రమంలో కల్యాణీ కపిల అనే ఆవుదూడను శ్రీవాల్మీకి మునీంద్రుల వారు రేగుపండ్ల గుజ్జుతో, తేనెతో కలిపించి డేగ్చాలతో వండిస్తూ ఉంటే, కల్యాణీ కపిలను కోల్పోయిన ఆ తల్లి ఆవు ఎంత తల్లడిల్లి ఉంటుంది. పార్ట్ల్ నర్ వియోగ దుఃఖాలు కేవలం మనుషులకే, జంతువులకి కాదు., అనే ఆలోచనను పాశ్చాత్యులు పట్టించుకోరు. కానీ భారతీయులలో కొందరైనా పట్టించుకుంటారు.

సీతాపహరణం తరువాత రామ లక్ష్మణులు వేట మానేసి కేవలం పండ్లు మాత్రమే తిని బ్రతికారో లేదో తెలియదు. ఆ పదునాలుగేళ్ళూ, అడవిలో జింకలు, ముంగిసలు, అడవి పందులు, విల్లంబులను ధరించిన దాశరథీ కరుణా పయోనిథులను చూడగానే వణికి పోతూ ఉండాలి. వాళ్ళు పొదలలో నక్కి నక్కి బాణాలు వేస్తుంటే, పాపం ఈ జంతులు ఒక పొదలోనుండి మరొక పొదలోకి పారిపోతూ నానా బాధలు పడుతూ ఉండాలి.

ప్రశ్న: ఇది మీకెలా తెలుసు, మీరేమైనా జింకల్లోకి, ముంగిసల్లోకి, పందుల్లోకి పరకాయ ప్రవేశం చేశారా

Ans: మా ఇంట్లో మిగిలిపోయిన పాలను, పెరుగును చిన్న చిన్న గిన్నెలలో పోసి పిల్లులకు అట్టే పెట్తూ ఉంటాము, అవి వచ్చి తాగిపోతూ ఉంటాయి. మధ్యాహ్నం పూట అందరూ నిద్ర పోయే సమయంలో, మా వీధిలోకి అప్పుడప్పుడు పిల్లులను పట్టుకుపోయే వాళ్ళు పాశాయుధులై ( పాశం అంటే తాడుతో చేసిన ఉచ్చు, పిల్లుల మెడకు వేసి వాటిని లాగి తమ బుట్టలో వేసుకుంటారు) వస్తూ ఉంటారు. వాళ్ళు వీధిలోకి వచ్చి ఒక పిల్లికి పాశం వేసి బుట్టలో పడేసుకోగానే, మిగిలిన పిల్లు అప్రమత్తమవుతాయి. అటూ ఇటూ పరుగెత్తుతూ ఉంటాయి. గోడలు దూకుతూ ఉంటాయి. ఆ గోలను అర్ధం చేసుకున్న మేము బయటకు వచ్చి ఆ పాశ హస్తులను వెళ్ళిపొమ్మని గట్టిగా చెప్పినపుడు వాళ్ళు వాదిస్తూ ఉంటారు. మానోటి దగ్గర కూడు తసేస్తారా అంటూ ఉంటారు. పాపం, వాళ్ళాకలి వారిది. వీటి భయం వీటిది.

ప్రశ్న. ఇంతకి మీరు ఎద్దుకూర తినటాన్ని సమర్దిస్తారా సమర్ధించరా.

Ans: కోతులనుండి వచ్చిన మానవులు మొదట శాకాహారులు. ఆదిమ భారతీయులు శాకాహారులే. కాల క్రమంలో ఆహారానికి కరువొచ్చి, పాత రుచులతో విసుగొచ్చి, వారు మాంసాహారానికి మారారు. నేడు గుంటూరులో క్యాష్ ఉంటే చాలు మాంసాహారం మయసభ రుచులతో సమానంగా కోకొల్లలుగా దొరుకుతుంది. రెండు పెగ్గులకి ఒక పెగ్గు ఫ్రీగా మద్యం కూడ దొరుకుతుంది. కులాతీతంగా, మతాతీతంగా క్యాష్ ఉన్నవారు ఎవరికి కావలసింది వారు తింటూ ఉంటారు.

అయితే రెడ్ మీట్ ఆరోగ్యానికి అంత క్షేమదాయకం కాదని వైద్య అధ్యయనాలు తెలుపుతున్నాయి. అంతే కాక మద్య మాంసాదులు అసాత్వికమైనవి కావటం వల్ల ఆ మత్తు ఆవహించిన సమయంలో, మనుషులు అన్ ప్రెడిక్టబుల్ గా ప్రవర్తించే అవకాశం ఉంది. భగవద్ గీతకు భక్తులైనా కాకపోయినా, అసాత్వికమైన రాజసిక తామసిక ఆహారాలను కొంత మేరకు తగ్గించుకోటం శ్రేయస్కరం.

అహింసకు సంబంధించినంతవరకు చట్టాలలో, మతాలలో , కులాచారాలలో ఏమి ఉన్నా, లేకపోయినా జంతువులపై, చెట్లపై కరుణను చూపించదలుచుకునేవారు, వాటిని తినటం కొంతమేరకు తగ్గించుకోటం అభిలషణీయం. అయితే ఇది స్వఛ్ఛందంగానే జరగాలి. దీనికి మోరల్ పోలీసింగ్ కుదరదు. నీను ఫలానా జంతువును తిన్నావంటే నిన్ను చంపి పాతరేస్తాం అనటం కుదరదు. సమాజంలో సభ్యులకి మేథోన్నతి సత్యాన్వేషణ వల్ల జరగాల్సిందే తప్ప మోరల్ పోలీసింగ్ వల్ల, లీగల్ పోలీసింగ్ వల్ల జరగదు.

సత్యాన్వేషణ చేసుకోవాలనుకునే వాళ్ళకి సమ దృష్టి అవసరం. ప్రపంచంలో ఏ ప్రవక్త చెప్పినా, నాయకుడు చెప్పినా, సెలబ్రిటీ చెప్పినా, సత్య పరిశీలన, నిర్దారణ అనే గీటు రాళ్ళమీద గీసి, ఎవరికివారు నిజానిజాలను తేల్చుకోవాల్సిందే. పుస్తకాలు వ్రాయటం, చదవటం, ఉపన్యాసాలు వినటం, ఉపన్యాసాలు చేయటం, ఇవన్నీ ఎవరు చేసినా, వారు కాషాయ గుడ్డలు కట్టుకున్నా, కట్టుకోకపోయినా, నామాలు , బొట్లు పెట్టుకున్నా పెట్టుకోకపోయినా, మన ముందుకి వచ్చే విషయాలు పరిశీలనకు గురికావలసిందే. లేదా పెండింగులో ఉంచుకోవచ్చు.

సర్వం బ్రహ్మ మయం అని చెప్పే ఒక సన్యాసి గారిని, మీరు ఎప్పుడూ అడ్డబొట్టేనా, ఒక్కసారైనా నామం పెట్టుకోండి అని అడగండి. ఒప్పుకోడు. సర్వం బ్రహ్మమయం అని చెప్పటమే కానీ, రాగ ద్వేషాలు జాస్తిగానే ఉంటాయి. అందుకే మా మతం, వేరే మతం అనే దృష్టి , రాగ ద్వేషాలు, మామూలు మనుషులకన్నా సన్యాసులకి, పూజారులకి ఎక్కువగా ఉంటాయి. మామతమే గొప్ప. పాశ్చాత్యులకి మేమే గోచీ పెట్టుకోటం నేర్పాం. వాళ్ళు విమానాలను తయారు చేసుకోటం మన రామాయణంలోంచి కాపీ చేశారు వంటి ప్రచారాలు భారతీయ (అన్నిమతాల, కులాల) ప్రచారకులకూ ఎక్కువే.

సంపూర్ణ సోషలిజం స్థాపనకు, విజయానికీ, అన్ని వర్గాల పౌరుల మేధోన్నతి కూడ అవసరమే. ఎందుకంటే, మేధోన్నతి పొందిన ధనికుడు, తన ధనం, తమ భవనాలు, బంగారం, షేర్లూ, పత్తి కట్టే అన్నీ తన నిజమైన సంక్షేమానికి అడ్డే నని గుర్తిస్తాడు. తను తినేది అన్నం. తనకు కావలసింది బట్టలు, నీడ, ఆరోగ్యం, విద్యావివేకాలు, స్వేఛ్ఛ, మిథ్యాగౌరవం స్థానంలో సత్యమైన డిగ్నిటీ ఆఫ్ లేబర్ అని గుర్తిస్తాడు. సంపూర్ణ సోషలిజంలో ఆస్తులను రక్షించుకునే బాధ్యతలనుండి ధనికుడు విముక్తిని పొందుతాడు కాబట్టి, దానిని స్వాగతించటానికి వెనకాడడు. శ్రామిక వర్గం మేథోన్నతిని పొందిపుడు, వారు మానసిక లేబర్ అవసరమైన పనులను అవలీలగా చేయకలుగుతారు. ఇపుడు కొన్ని కులాల వారు తమకు మాత్రమే తెలివితేటలు ఉన్నాయి. మిగిలిన వారికి అవిలేవు అని విర్రవీగుతున్నారు.

మానసిక లేబర్ ను శ్రామిక వర్గం షేర్ చేసుకుని, తాము నానా బాధలు పడుతూ చేస్తున్న కొంత శారీరిక బండచాకిరిని ప్రస్తుతం తాము మానసిక చాకిరి చేస్తున్నాం కాబట్టి శారీరిక శ్రమ చేయనక్కర లేదు అనుకునే వర్గాల వారికి శారీరిక శ్రమ సౌందర్యాన్ని బదిలీ చేయాల్సి వస్తుంది. అంటే నేను ప్రొఫెసర్ అనుకునే పిహెచ్ డీ డాక్టర్ గారు, రోజుకో మూడుగంటలు ఆటో నడిపి శారీరిక శ్రమను అర్ధం చేసుకోవాల్సి ఉంటుంది. కొవ్వెక్కిన వాళ్లు జిమ్ముల్లో పడే శారీరిక శ్రమకు, సమాజంలో నిమ్న వర్గాలవారు పడుతున్న శారీరిక శ్రమకు హస్తి మశకాంతర భేదాన్ని గుర్తించటం అవసరం.

Tail-piece धूमकेतु తోకచుక్క

పోప్ ఫ్రాన్సిస్ గారు ఈ మధ్య కొన్ని మంచి పిలుపులను ఇచ్చారు. అడ్డుగోడలను కట్టేవాడు నిజమైన క్రిష్టియన్ కాజాలడని, డొనాల్డ్ ట్రంప్ గారిని ఉద్దేశించి చేసిన ప్రకటన ఈసందర్భంగా గుర్తుంచుకోతగినది.

బాగానే ఉంది. విద్య, వైద్యం, ఎన్ జీవో ల ముసుగులో మత మార్పిడులకు పూనుకోవద్దని, శ్రీ ఫ్రాన్సిస్ గారు, తమ ఆర్చి బిషప్పులకు, కార్డినల్సు కు, బిషప్పులకు, బ్రదర్సుకు, నన్నుకు బోధన చేస్తే బాగుంటుంది. ప్రపంచ అశాంతిలో కొంత భాగం బడుగుదేశాలను ముంచెత్తాలనే క్రైస్తవం యొక్క దురాశ కూడ కారణమే అనేది నగ్న సత్యం. సామ్రాజ్య విస్తరణ లాగానే, మత విస్తరణ క్రైస్తవానికీ, ఇస్లాముకూ సహజగుణాలుగా వ్యాకోచిస్తూ పోతున్నాయి. ప్రపంచ శాంతికి భంగం కలిగిస్తున్నాయి. వీళ్ళని చూసి, హిందువులలో కూడ అభద్ర్రత, విస్తరణవాదం తలెత్తుతున్నాయి.

మతం మార్పిడీ అనేది ఎన్నో సిధ్ధాంతాలను అవగాహన చేసుకోటం, చర్చించకోటం, సత్యాన్వేషణ చేసుకోటం, తరువాత అత్యంత అరుదుగా ఏకొద్ది మంది వ్యక్తులో తమ ప్రయోగాలలో భాగంగా చేసుకోవాల్సిన విషయమే తప్ప బట్టలను మార్చుకున్నట్లుగా జరిగే రొటీన్ కాకూడదు. ముఖ్యంగా భారత్ విషయంలో అసలు కుదరదు. ఏందుకంటే, కామన్ సివిల్ కోడ్ లేదు. వివాహాల్లో సమస్యలుంటాయి. స్మశానాల్లో కూడ సమస్యలుంటాయి.



ఈ గొర్రె పిల్ల, వాటికన్ సిటీలో డిన్నర్ టేబుల్సు పైకి వచ్చే లాంబూ ప్రిపరేషన్ ఒకటి కాకూడదని ఆశిస్తున్నాను.

ENGLISH and HINDI Versions, I shall try to add in due course.

This particular blog post will be subject to revision, to eliminate views which may hurt the sentiments of our readers.

670 Why buffalos, goats, and camels are not sacred? भैंस, बक्री, ऊँट क्यों पवित्र नहीं हैं ? బర్రెలు, మేకలు, ఒంటెలు ఎందుకు పవిత్రం కావు?

పండితులు విద్యావినయ సంపన్నుడైన బ్రాహ్మణుని, ఆవుని, శునకమును, శునకమాంసమును తినువానిని సమదృష్టితో చూస్తారని మన పవిత్ర గ్రంధం భగవద్గీత చెప్తూ ఉంటుంది. భగవద్గీత కర్మ సన్యాసయోగం ౧౮వ శ్లోకం KSY 018 vidyaavinayasampannee braahman`ee gavi hastini s`uni ca iva s`vapaakee ca pamd`itaa: samadars`ina. భగవద్గీత పూర్తి ఆంగ్ల పాఠం, సంస్కృతశ్లోకాలు ఆంగ్ల లిపిలో చదవాలనుకునే వారికి లింకు. : Click to go to Bhagavadgitayb.blogspot.com

దీనిని మన స్వాములవార్లు తూచా తప్పకుండా పాటిస్తారనుకుంటే పప్పులో కాలేసినట్లే.

ఇతర మతాల పండితులు కూడ, విద్యావినయ సంపన్నులను, ఆవుని, శునకాన్ని, శునకమాంసాన్ని తినేవాడిని సమదృష్టతో చూస్తారనుకోటం కూడ భ్రమ.

మనకు స్వాములవార్లందరూ, గోమాతను పూజించమని చెప్తూ ఉంటారు. ఆనందమే. గోమాత మాత్రమే ఎందుకు పవిత్రము ? బర్రె మాత ఎందుకు పవిత్రము కాదు. ఒంటె మాత ఎందుకు పవిత్రము కాదు. మేక మాత ఎందుకు పవిత్రము కాదు. ఎక్కువ ఆవులు తెల్లగా ఉంటాయి కాబట్టి (కొన్ని కపిల గోవులు తప్ప) ఆవులకి ఎక్కువ పవిత్రత ఆపాదించి ఉండచ్చు. లేదా ఆర్యులు లాట్వియా లిథుయేనియా ప్రాంతం నుండి భారత్ కు వలస రావటం వల్ల వాళ్ళకు తెలుపు అంటే మోజు ఉండి ఉండవచ్చు. అంతే కాక వలస వచ్చిన ఆర్యులు తెల్ల వాళ్ళు కావటం వల్ల (తరువాత వర్ణ సంకరం వల్ల, హైబ్రిడ్ చామన చాయ ఆర్యులు, నల్ల ఆర్యులు ఉత్పత్తి అయ్యారు) వారికి తెల్ల జంతువులు ఎక్కువ పవిత్రంగా తోచి ఉండవచ్చు. మరి కల్యాణి కపిల ను పవిత్రంగా ఎందుకు పూజిస్తారు. నలుపు ఆవులు తక్కువగా ఉండటం వల్ల వాటికి విలువ పెరిగి ఉండవచ్చు. స్థానిక భారతీయులతో చెలిమి ఎక్కువ కావటం అయ్యాక నల్ల ఆవులని కూడ పూజించటం అలవర్చుకొని ఉండచ్చు. విచిత్రం ఏమిటంటే, స్థానిక భారతీయులతో చెలిమి పెరిగాక, బర్రె మాతలను, ఒంటె మాతలను, మేక మాతలను కూడ పవిత్రంగా భావించటం మొదలు పెట్టి ఉంటే, పండితులు సమ దర్శనులు అని గట్టిగా రూఢి అయ్యేది. ఇపుడు పండితులు (స్వాముల వార్లతో సహా ) సమ దృష్టులు కాదేమో ననే అనుమానం కలుగుతుంది.

మహా భారత కాలపు ఆర్యులు ఆవులను గోధనంగా భావించినట్లు కనిపిస్తుంది. ధర్మరాజు గారి అశ్వమేథయాగంలో ఎద్దులను బలి ఇవ్వటం గురించి ఉన్నది. దీని గురించి చదవాలనుకునే వారికి లింకు Click to go to Post No. 553.

మహా భారతం, అరణ్య పర్వం ౨౧౨ వ ఆధ్యాయం 212 ఆధ్యాయం ప్రకారం, రంతి దేవుడు అనే గొప్ప పుణ్యాత్మ మహారాజుగారు, బ్రాహ్మణులు చాతుర్మాస్యం తన రాజ్యంలో జరుపుకోటానికి వీలుగా , వారికి రోజూ ౨౦౦౦ ఆవులను ఎద్దులను వధించి భోజనాలు పెట్టించే వారు. (ఇదే రంతి దేవ పుణ్యాత్ములవారు మహాభాగవతం ప్రకారం, అన్నము లేదు కొన్ని మధురాంబువులున్నవి అనే పద్యం ప్రకారం, ఒక చండాలుడి దాహం తీర్చటానికి కరువుకాలంలో తాను తాగాల్సిన నీటినే త్యాగం చేశారు). దీనిని చదవాలనుకున్నవారు పోస్టు నంబర్ ౬౨౮ చూడండి. Click to go to Post No. 628.

రామాయణ కాలంలో కూడ గో మాంసాన్ని భుజించే వారనటానికి, వశిష్ఠుడు కల్యాణి కపిలను మడమడాయించిన విషయాన్ని, భవభూతి ఉత్తరరామచరిత్ర లోని తృతీయ విష్కంభం లో సీనియర్ శిష్యుడు, జూనియర్ శిష్యుడు భండాయనుడు మరియు సౌదామినులకు జరిగిని చర్చను కూడిన సాక్ష్యాలను చదవటానికి లింకుః Click to go to Ramayanayb.blogspot.com, post NO. 036.

భారత్ టీవీ అనే తెలుగు ఛానెల్ లో ఈ రోజు అంటే ౨౨.౦౨.౨౦౧౬ నాడు, స్వామి వివేకానందా గారిపై ఒక దీర్ఘమైన వార్తను ప్రసారం చేసారు. ఈ వార్త ప్రకారం, భారత్ లోని యువత అంతా కనీసం రోజులో ఒక గంటను స్వామీ వివేకానంద గారి గురించి ఆయన వ్రాసిన గ్రంథాలను చదివి ఆయనను ఆదర్శంగాతీసుకుని తమ జీవితాలను మలుచుకోవాలని చెప్పారు. నిజంగా స్వామీ వివేకానంద గారి రచనలను లోతుగా చదివితే ఆయనలాగా ఉండటం కన్నా మనం మనంగా ఉండటమే నయమని తెలుస్తుంది.

స్వామీ వివేకానంద గారి గురించి ఈ టీవీ ఛానెల్ వారు ప్రసారం చేసిన దానిలో, స్వామీ వివేకానంద గారి మూడు బీ లు అంటే బైసెప్సు, భగవద్గీత, మరియు బీఫ్ లలో రెండు బీ లను గురించి మాత్రమే చెప్పారు. స్వామీజీ మూడో బీ అంటే బీఫ్ గురించి చెప్పలేదు. దానిని ప్రస్తావిస్తే డేంజర్ కాబట్టి ప్రస్తావించలేదు అనే అనుమానం కలుగుతుంది. స్వామీజీ విదేశాలలో తిరిగినంత కాలం భీఫ్ ను మామూలుగానే తీసుకునే వారు. దీని గురించి చదవాలనుకునేవారు, అయనకు ఆయన దక్షిణాత్య శిష్యులు మధ్య వ్రాసుకున్న లేఖలను చదవచ్చు. నా ఆహారం గురించి అడగద్దు అని భావం అన్నమాట.

స్వామీజీ భారతీయ స్వాతంత్ర్య సంగ్రామాన్ని ఎంతో ఉత్తేజ పరిస్తే పరచి ఉండచ్చు. కానీ స్వామీజీకి విక్టోరియా రాణి గారంటే మహా భక్తి. ఆమె పట్టాభిషేక స్వర్ణోత్సవానికి వెళ్ళాలనుకుంటే, డాక్టర్లు వెళ్ళనివ్వ లేదని, ఎంతో బాధ పడుతు ఖేత్రీ రాజుగారికి ఒక లేఖ వ్రాశారు. అంటే గొప్ప విక్టోరియా భక్తుడన్నమాట.

స్వామీజీని ఆదర్శంగా తీసుకోవాలనుకునే వాళ్ళు ఆయన అన్నట్లుగానే భారత్ ను కుళ్ళన శవం, జెల్లీ చేప అని ఒప్పుకోవాల్సి వస్తుంది. తమ తమ పొట్టలను షాడ్ అనే చేపలతోనూ, తాబేళ్ళతోనూ, ఫుల్ గా నింపుకోవాల్సి వస్తుంది. స్వామీజీ పై ఇన్ని అభాండాలా అనుకునే వాళ్ళు ఆయన సంపూర్ణ రచనలను, ముఖ్యంగా క్రిస్టినా గ్రీన్ స్టైడల్ అనే అమ్మాయికి వ్రాసిన లేఖలను (వీటీని ఎపిజిల్స్ అంటారు) లోతుగా చదవచ్చు.

ఆయన లాగానే చుట్టపీకలను కన్యాశుల్కంలో గిరీశంలాగా గుప్పు గుప్పు మనటం నేర్చుకోవాల్సి ఉంటుంది. విదేశాలలలో ఏవరైనా పుణ్యాత్మురాలు, రోజూ మూడు పూటలా పప్పన్నాన్ని పెట్తే, ఆవిడ విసుక్కుందని ఆతిథ్యం ఇచ్చిన వాడినే , మీరెప్పుడైనా నాకు చుట్టపీకలు ఇచ్చారా అనాల్సి ఉంటుంది. మద్యాన్ని కూడా అప్పుడప్పుడు తీసుకోవాల్సి ఉంటుంది. పెద్ద పెద్ద హోటళ్ళలో దిగటం నేర్చుకోవాల్సి ఉంటుంది.

పాశ్ఛాత్యలముందు మనం ఏమి వాపోవాలంటే, మేను కలకత్తాలో సన్యాసి వేషంలో భిక్షం ఎత్తుకున్నప్పుడు, కలకత్తా పతివ్రతా మణులు మాకు చద్ది చపాతీలు పెట్టేవాళ్ళు. అని వాళ్ళ సానుభూతి చూరగొనాల్సి వస్తుంది.

Another thing observed in this news item is: School children have been made to get by heart teacher-dictated speeches praising Vivekananda, which invariably contained the quotation "Arise, Awake, and Stop not till thy goal is achieved". The children repeated like parrots, whatever their teachers taught them. The children do not know, Vivekananda himself fell flat with numerous self-responsible diseases, at an age of just 39.

The parrot-like-speaking Children did not know that Vivekananda himself was superstitious, when he sacrificed a goat for Durga Pooja Festival, ten months before his death. What Vivekam (wisdom) was there in sacrificing a goat to a Divine Mother Goddess, who is supposed to be kind to her children, even if a goat she is not fed with goat's meat as nivEdan. What did our Vivekananda understand of Divine Mother? It is the wife of Ramakrishna Paramahamsa, her name "Sarada Devi", who introduced the system of offering banana fruits at Belur Math. Not the World Famous Vivekananda. This proves that an illiterate Indian Wife has more wisdom than the World Prophet.

Our TV content-producers, anchors, have to study a lot and come out with more and more facts. This is because, TV Channels today are the most powerful media which can modify INdian & Indian-Telugu behaviors.

ఆలీఘ్రర్ ముస్లిం విశ్వవిద్యాలయం వారి క్యాంటీన్ లో ఆవు మాంసం వడ్డించారని ఒక దుమారం రేగింది. ఆయూనివర్సిటీ వారు , తమ కాంటీన్ లో వడ్డించింది బర్రె మాంసమే కానీ ఆవు మాంసం కాదని వాపోయారు.

సగం పెట్టి మేనత్త అని ఒకడన్నాడుట, అనే సామెత గురించి ఇప్పటికే వ్రాసి ఉన్నాను. జంతువులయందు సమ దృష్టతో కరుణను చూపాలనుకుంటే, అవులతో పాటు, గేదెలు, మేకలు, ఒంటెలు మొ. పాలిచ్చి మనల్లి బ్రతికించే అన్ని జంతువుల ఎడల మనం మన కృతజ్ఞతను చూపటం న్యాయం. లేదా, విద్యా వినయ సంపన్నే అనే గీతాశ్లోకాన్ని మేము ఆచరించము అనిచెప్పినా సరిపోతుంది.

ENGLISH and HINDI Versions, I shall try to add in due course.

This particular blog post will be subject to revision, to eliminate views which may hurt the sentiments of our readers.

575 Chandamama should not be belittled by religious preachers! प्रवचन कार चंदमामा पत्रिका के विवेक को छोटा करना अछ्छा नहीं लगेगा ప్రవచన కర్తలకు చందమామ వివేకాన్ని చులకన చేయటం తగని పని.

Preachers of all religions (in Telugu we can call them pravachana kartAs) think and talk arrogantly. It would have, perhaps, been "let go type" in private conversations. While speaking on TV channels, meetings attended by thousands of spectators, speakers whether of political or religious or some other genre, have to think twice before making generalisations and crackling boastful statements. Here is one such example. A Reverable Preceptor title holder (pUjya AcArya पूज्य आचार्य बिरुदांकित పూజ్య ఆచార్య బిరుదాంకితుడు) , we do not know who gave him that title, I had the misfortune of listening to on the SVBC channel when he was preaching Bhagavad Gita, that brahma vidya (The art / education of spirituality) is not as simple as reading Chandamama magazine. This preacher seems to be thinking that Chandamama was an ordinary magazine. Such fallacious observations are really untenable. The I do not know where the pUjya AchArya got his wisdom and brahma vidya. Wearing ochre robes (काषाय रंगीन कपडे కాషాయ వస్త్రాలు) and special vermillon-sandalwood marks on forehead (मुखालंकार ముఖాలంకారాలు అంటే బొట్లు, నామాలు) alone does not make a wiseman. Packing of a product and quality of the inner contents are two different things.

Chandamama magazine may contain some stories of fantasy intended to ignite interest in children. But that does not mean, it does not contain anything which provokes their thoughts, raise their levels of comparison and evaluation, discrimination, diligence. Children reading fantasies in Chandamama might have realised in later years that they read only imaginary-dreamlike fantasies, and they were not intended to be real.

Chandamama, and through it we all of us who grew up during the years between 1947 (its establishment) and 2008 (its cessation of publication), had received several years of dedicated service and valuable contributions from authors such as Late Kodavatikanti Kutumba Rao, Vasundhara, and drawing services of artists like Vaddadi Papaiah, Chitra, Sankar, perhaps Bapu, and others. Many stories presented by them contain episodes, scenes and incidents which enlarge and enlighten the discriminative abilities of not only adolescents, but also adults including those who have completed a thousand moons.

During the approx. 60 years of its publication, Chandamama had more than 720 monthly issues. Every issue contained BhetALa katha. (Story of Legendary King Vikramarka and the King of Spirits BhetALa). The questions posed by BhETALa to VikramArka were really incisive and some them were hardnuts to crack like Rubrik's Cubes (probably harder than the cubes).

Whenever I find time, I shall try to present some of the great vignettes from Chandamama and prove how foolish are our discourse-makers who think that they alone are superior virtuous and wise persons, because they wear ochre robes on their body and vermillon-sandalwood-ash-chalk marks on their forehead.

As a sample, I furnish below some verses from the feature called "amaravANi (Voice of Sanskrit)" from the Chandamama issue of January 1970. These verses glorify the greatness of education when compared to regal splendor and wealth.

విద్వత్త్వంచ నృపత్వంచ నైవ తుల్యం కదాచన,
స్వదేశే పూజ్యతే రాజా, విద్వాన్ సర్వత్రపూజ్యతే.

विद्वत त्वंच नृपत्वंच नैव तुल्यं कदाचन,
स्वदेशे पूज्यते राजा, विद्वान सर्वत्र पूज्यते.

vidvat tvam cha nrupatvam ca naiva tulyam kadAcana,
svadESE pUjyatE rAjA, vidvAn sarvatra pUjyatE.

Scholarity and royalty can never be compared. A king is respected in his own country. A scholar is honored and respected all over the world.

సుఖార్ధీ త్యజతే విద్యాం, విద్యార్ధీ త్యజతే సుఖం,
సుఖార్ధినః కుతో విద్యా, విద్యార్ధినః కుతో సుఖం.

सूखार्धी त्यजते विद्यां, विद्यार्धी त्यजते सुखं,
सुखार्धिनः कुतो विद्या, विद्यार्धिनः कुतो सुखं।

sukhArdhI tyajatE vidyAm, vidyArdhI tyajatE sukham,
sukhArdhinaha kutO vidyA, vidyArdhinaha kutO sukham.

A person prefers comforts and luxuries will forego learning. A person who longs for education, will forego not only comforts and luxuries, but also even necessities. Where will a comfort-seeker get knowledge and wisdom? Where will a knowledge-seeker get comforts?

పుస్తకేషుచ యా విద్యా పర హస్తేచే యత్ ధ్ధనం
సమయేతు పరిప్రాప్తే నసా విద్యా, న తత్ ధనం.

पुस्तकेषुच या विद्या पर हस्ते चे यत् धनं
समयेतु परिप्राप्ते न सा विद्या, न तत् धनं.

pustakEshuchu yA vidyA para hastE cEt yat dhanam
samayEt pariprAptE na sA vidyA, na tat dhanam.

Education and learning in books, our money in the hands of others, will not be available to us when they are actually needed bys us. Hence, that education is not education. That money is not real money.

జ్ఞాతిభిర్ వంచ్యతే నైవ, చోరేణాపి ననీయతే,
దానేన నక్షయం యాతిః విద్యా రత్నం మహాధనం.

ज्ञाति भिर वंच्यते नैव, चोरेणापि न नीयते,
दानेन न क्षयं यातिः, विद्या रत्नं महा धनं।

gnAti bhir vanchyatE naiva, cOrENApi na nIyatE
dAnEna na kshayam yAtih, vidyA ratnam mahA dhanam.

Education is like great treasure. Cognates and Collates (Consanguineous relatives who may claim share in our inheritance) cannot deceive us and snatch it away from us. Nor can thieves can steal. When bestowed on others, the treasure of education does not diminish (instead it renews itself in memory). The gem of education is our greatest treasure.

English gist has been added by me.

ybrao-a-donkey's humble views. I shall not insist that you agree with me. वैबीराव एक गधे के विनम्र वचन. आप मुझ से सहमत होने के निर्बंध नहीं है। వైబీరావు గాడిద వినమ్ర అభిప్రాయాలు. నాతో ఏకీభవించమని మిమ్ములను వత్తిడి చేయను

स्वदेशे पूज्यते राजा, विद्वान सर्वत्र पूज्यते. svadESE pUjyatE rAjA, vidvAn sarvatra pUjyatE. స్వదేశే పూజ్యతే రాజా, విద్వాన్ సర్వత్రపూజ్యతే.: Even Kings are respected outside their kingdom. For example, see how Narendra Modi is receiving adulation in U.S.A., to which he is now on a Prime Ministerial visit? Today's Heads of State and Heads of Government are honored in alien lands, not because of their scholarity, but because of their purchasing power. For example, just before visiting USA, Mr. Narendra Modi issued a purchase order to buy Boing aircraft from USA. This would have greatly delighted not only that Aircraft making monster, but also the outgoing President of USA Mr. Barac Obama, and the prospective candidates contesting the US Presidency such as Donald Trump and Hillary Clinton. Mr. Narendra Modi has a peculiar knack of with-holding things, till an opportune moment of using it as a tool for self-aggrandizement and self-glorification. (Recall, Mr. Narendra Modi's visit to France, on which occasion he placed some order for purchase of French aircraft.). He seems to used exactly the same strategies and techniques to make Messrs. Atal Bihari Vajpayee, Lal Krishna Advani, Murali Manohar Joshi, and Mr. Mohan Bhagwat to believe that he was indispensible. At least the first three of them might have learnt their lessons.

sukhArdhinaha kutO vidyA, vidyArdhinaha kutO sukham. Where is the comfort for the person who seeks education? : We should ask this question to those who bought / buy at education at Doon Schools, Indian Schools of Businesses,, Cambridge & Oxford and Harvard & Stanfords, Trinity Colleges etc. etc.